Voor het Zuidafrikaans blad “Journal for Convergence” verzorg ik sinds een paar jaar het ‘guest editorship’. Hiervoor heb ik juist een nieuwe bijdrage afgerond over de “wisdom of crowds”-manie.
Zie hieronder voor een copie van deze bijdrage! Benieuwd naar reacties, het is een beetje controversieel voor al wie *heilig* gelooft in Web 2.0…
—–
Ever seen a wise crowd?
A plea for personality and against shallowness, by guest editor Rik Maes.
Ever since James Surowiecki wrote his ostentatious bestseller “The Wisdom of Crowds”[1], arguing that the aggregation of information in groups quite often leads to smarter decisions, this term has been used as a panacea[2] for innovation through the almost spontaneous generation of collective wisdom. But is he right and, if so, why didn’t he prepare his book in the same manner?
Admittedly, my personal information space has substantially changed into the direction of collectivity: from finding information based on Google’s page rank algorithms and buying books more relying on Amazon’s than on the publisher’s recommendations, to the use of social software like del.icio.us’ bookmarking and wiki’s as cooperative teaching aids. My confidence in expert-based information is complemented with conditional trust in self-regulating, mass-based mechanisms: a step organisations still hesitate to take, locked in as they are by their control-based trust in primarily internal sources of information. But is this shift the forerunner of a wider and above all deeper belief in the wisdom of crowds or simply the application of time-saving, versatile tools? Do these aids help me in containing my information overload or do they on the contrary contribute to it? Do they effectively save time, or am I wasting my time in using them? Does the alleged wisdom of the crowd contribute to my own unfortunate wisdom or is the opposite all the more true?
Maybe we just have too high expectations of crowd-based, participative organizational models as alternatives for hierarchical, bureaucratic organizations. In a straight interview[3] with three leading practitioners of Wikipedia, “the encyclopedia that anyone can edit” and flagship of crowd-based inventiveness, it is said that “Creating fewer articles as time goes on seems fairly common as people get caught up in the politics and discussion rather than the editing”. Its increasingly complex governance structure, filled with numerous roles, voting procedures and arbitration policies, leads to a situation where e.g. the deletion of an entry in the encyclopedia is “an elaborate process: the page with deletion rules has 37 pages plus 20 subcategories of rules” (quote; actually, it has already one page extra![4]). A perfect example of how David can become Goliath!
A more serious snag of the dawn of blogs, social software, image and audio sharing, meta-tagging and “mash-up” websites and other components of the ill-defined (if defined at all![5]) Web 2.0 phenomenon - all incarnations of crowd-based thinking -, is their obvious lack of more than anecdotic interest and relevance. Only a very minor fraction of all entries in blogs, Flickr, MySpace, YouTube, del.icio.us etc. are more than narcissistic self-documentation, craving for contact, accumulation of popular references of little or no substance, blog-restricted discussions among like-minded sympathizers and outpouring of meaningless assents. Apparently, mashing-up (a modish term for “ combining”) is not creating, tagging is not reasoning and blogging is not writing as writing is more than reacting to yesterday’s opinion: writing is meant to last. Blogging is the surest way to getting forgotten: the next Wittgenstein (or Picasso, or Neruda, or…) won’t be reminded for his weblog! Not a single blog-entry will ever change my life as much as reading Martin Buber’s “I and Thou” did. Whether we like it or not: Internet is primarily a world of facts, not of reflection; it is a world of now and not of history. Crowds can deliver momentary evidence, not wisdom.
The ephemeral belief in the wisdom of crowds is a symptom of market thinking and of risk avoidance. The core conviction that the more people are involved, the better the result will be, is very similar to Adam Smith’s “invisible hand” steering the economy. This argument is taken the edge off in the above-mentioned interview: “What about the ‘collective intelligence’ or ‘collective wisdom’ argument: that given enough authors, the quality of an article will generally improve. Does this hold true for Wikipedia? No, it does not. The best articles are typically written by a single or a few authors with expertise in the topic”. Or: Adam Smith’s economy as well cannot without risk-taking entrepreneurs as the motor of innovation and progress!
More alarming is the institutionalized trustworthiness that is given to the collective mind. New pop stars and even the chef for a new restaurant are chosen through crowd-based voting contests. The winners are either congenial or corrupt (or both), but are they top quality? Would the Beatles have won a similar contest and if yes, would they have last? More and more programmes of even renowned universities can successfully be followed through Googling and participating in wiki’s, mainly disregarding the insights and subtle nuances of considered opinions found in books and scientific articles and paying no attention to the value of the autonomous formulation of one’s own well thought-out understanding. Becoming the aggregator of the collective is a safe way to be considered a global intellectual, but does it make you a wise man?
Does all this mean I don’t believe in facets of collective intelligence? No! I do not believe in whatever wisdom of “hive minds” or in the aggregated wisdom of crowds. The stupid and even shocking popularity lists found at popurls.com, the aggregating website of social software-based websites, decisively confirms my opinion. I do believe in the collective of communities, inspired and guided by well-meaning individuals and in their turn empowering each of their active members. The balance of individual personalities and communities is at the heart of any real human development. But crowds are not communities and, fortunately, communities are not crowds. As Buber already said: “All real living is meeting”.
[1] J. Surowiecki, The Wisdom of Crowds: Why the Many Are Smarter Than the Few and How Collective Wisdom Shapes Business, Economies, Societies and Nations, Random House, 2004.
[2] The term “wisdom of crowds” counts almost 3 million entries in Google.
[3] D. Riehle, How and Why Wikipedia Works: An Interview with Angela Beesley, Elisabeth Bauer, and Kizu Naoko, http://www.riehle.org/computer-science/research/2006/wikisym-2006-interview.html
[4] See: http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Wikipedia_deletion
[5] For a non-trivial overview, see T.O’Reilly, What is Web 2.0: Design Patterns and Business Models for the Next Generation of Software, http://www.oreillynet.com/pub/a/oreilly/tim/news/2005/09/30/what-is-web-20.html
July 21st, 2006 
is er een verschil tussen wijsheid en intelligentie?
wijsheid = feiten en best practices
intelligentie = creativiteit en (schijnende) entrepeneurship (in denken/doen)
O’reilly zou ik een bron van wijsheid willen noemen (welke programmeur heeft er geen boek van?) en een college van een beetje docent zou intelligentie moeten meten (creatief een case oplossen, discussies) in plaats van het testen van iemands parate wijsheid. Ik draaf door, omdat ik laatst een discussie had met iemand over het gebruik van wikipedia door middelbare scholieren. Moet je dat nu aanmoedigen of niet? Dan moet je eerst nadenken over wát je eigenlijk je ‘crowd’ wil leren als docent.
Zie bijv. voor een biologisch geïnspireerde visie op dit onderwerp: http://www.orgs-evolution-knowledge.net./Index/Essays/a_biological_theory_of_knowledge.htm
Tsja, Mark, ik geloof dat we het niet eens zijn over zowel de begrippen wijsheid (wisdom) als massa (crowd). Voor mij (en vele anderen, gelukkig) is wijsheid iets heel veel diepers, doorleefders dan bijv. een boek van O’Reilly over software. Wijsheid over ons vakgebied zou ik bijv. Winograd en Flores’aloude boek over software (Understanding computers and cognition) willen noemen (en dan nog…). Het heeft te maken met innerlijke verwerking, integratie in het geheel van je leven/activiteiten etc. etc. Te lang om er over uit te wijden, dus.
Een ‘crowd’ is een relatief anonieme massa, waar vooral het aantal telt. Dat is heel verschillend van ‘community’, waar -als het goed zit- verbondenheid uit spreekt. Als docent heb ik dus nooit een ‘crowd’, God beware me…
Wijsheid is idd nogal kort door de bocht als ik het woordenboek (ok, weer kort door de bocht, dat is mijn tradeMark…) erbij pak:
‘The quality of having experience, knowledge and good judgement.’
Sommigen noemen daarbij ook emotionele termen als intuïtie. maar dat is iets waar IT’ers (soort béta’s) aan moeten wennen denk ik. Is social-software dan misschien daarom zo hip? Dat we pas jaren na de techniek ook ’s aan de mensen denken?
Toen ik je artikel voor het eerst las dacht ik dat je misschien een te groot wantrouwen hebt in het vertrouwen dat men hecht aan de ‘collective mind’. Relativeert men dat niet voor zichzelf en in hun directe omgeving?
Ik was zelf bezig met een blog-idee over conformisme, maar het zal nog even duren voordat ik daar mijn narcisme op kan botvieren, want ik heb weer nieuwe stof om over na te denken.
Ik vond het bewijs van the Wisdom of the Crowds al flinterdun. En dan nog recensenten die zeggen dat het hele boek wetenschappelijk verantwoord is…
Ik zal de post nog eens rustig laten bezinken… Bijvoorbeeld, waarom zou tagging geen betekenisgeving kunnen zijn? Maar is het niet zo dat we hebben eeuwen nodig gehad om wetenschap en literatuur op het niveau te krijgen waarop we dat nu kennen. Is het dan ook niet zo dat het tijd kost om dezelfde waarde te geven cq te kunnen ontlenen aan relatief nieuwe ontwikkelingen als weblogs en wikis?
Of praat ik nu onzin :D?
[…] Rik Maes, professor aan de Universiteit van Amsterdam, heeft op Knowledgecafé.nl een interessante verhandeling gepubliceerd over de web 2.0, wisdom of the crowds manie. Daarin schrijft hij ondermeer: […]
Ik heb altijd het idee gehad dat met het uitgangspunt van het concept ‘wisdom of the crowd’ -meer mensen kúnnen meer weten dan één persoon- niet veel mis was. Is het niet zo dat een van de pijlers om dit principe in praktijk te brengen, ligt bij een focus op bewezen feiten? En dat de discussies over waarheid, binnen bijvoorbeeld een initiatief als wikipedia.org, al snel worden beargumenteerd vanuit arbitraire standpunten die niet zijn bewezen, pure meningsargumenten daar gelaten?
Volgens mij zouden we een onderscheid moeten maken tussen web2.0 toepassingen zoals wikipedia, waarbij men tracht het principe van ‘wisdom of crowds’ in de praktijk te brengen, en toepassingen die zich meer focussen op iets wat omschreven zou kunnen worden als ‘opinion of crowds’. Denk hierbij bijvoorbeeld aan blog’s waarbij mensen hun mening op de wereld geven, of socialbookmarking sites als http://watvindenwijover.nl .
De standpunten van de essay van Rik komen sterk overeen met die van Jaron Lanier die schrijft over “digital maoism”. Zeker leuk om een keer te lezen als aanvulling hierop: http://cocreation.freedomlab.org/2006/07/06/het-gevaar-van-online-collectivisme/
Dat een begrip als ‘wisdom’ teveel van het goede is ben ik het zeker mee eens. Maar dat betekent niet dat de waarde van dergelijke initiatieven verdwijnt. De anoniemiteit van de crowd maakt dat het niet gevoelig is voor een sterk mechanisme als peer herkenning. Maar ik geloof dat de laatste ontwikkeling bj wikipedia is dat ze de anonimiteit van de gebruikers willen wegnemen. Zal dit helpen? De toekomst zal het uitwijzen.
Mooi dat het artikeltje wat losmaakt, jongens! {Waar blijven de meisjes, gaan die niet op kenniscafé?}.
Waar het mij om gaat is dat de “nieuwsoortige” manier van werken onverantwoord pretentieus is: een boekje over software wordt wijsheid toegedicht, enkele tags plaatsen wordt redeneren genoemd (waarbij, als je naar del.icio.us in het algemeen kijkt men er vrijwel altijd een ongeordend boeltje van maakt) etc.
Mijn betoog wordt ondersteund door onderstaand bericht over bloggers, wat me door Chun Wei Choo werd toegestuurd (met instemming met mijn standpunt overigens, oef oef… ik sta niet alleen).
—–
Bloggers: A portrait of the internet’s new storytellers
7/19/2006 | Report | Amanda Lenhart, Susannah Fox
The ease and appeal of blogging is inspiring a new group of writers and creators to share their voices with the world.
A national phone survey of bloggers finds that most are focused on describing their personal experiences to a relatively small audience of readers and that only a small proportion focus their coverage on politics, media, government, or
technology. Blogs, the survey finds, are as individual as the people who keep them. However, most bloggers are primarily interested in creative, personal expression – documenting individual experiences, sharing practical knowledge, or just keeping in touch with friends and family.
http://www.pewinternet.org/PPF/r/186/report_display.asp
He Paul, goed dat je dat artikel even aanstipt. Het voornaamste bezwaar van Lanier is dat er sprake is van aggregratie op aggregatie, wat informatie verandert in een nietszeggende, anonieme verhandeling. Juist het identificeren met een stuk en een auteur en het kunnen plaatsen in een context maakt informatie waardevol volgens de auteur. Direct linkje: http://www.edge.org/documents/archive/edge183.html
Overigens kan je mij niet beschuldigen van ontwijkend gedrag: ik hou sinds enige tijd zelf bookmarks bij op del.icio.us, ook al is dit maar een beperkt medium.
Adres: http://del.icio.us/rikmaes
Structureler probeer ik up-to-date te blijven op mijn website:
http://www.rikmaes.nl
Altijd interessant zo’n bookmark feed. In del.icio.us/rikmaes geen nieuwste gadgets op hyves.nl
In deze discussie vind ik de visie van internetgoeroe Kevin Kelly relevant: het web als ‘levend’ intelligent systeem (hersenen?) waaraan wij zelf, door creatie, tagging en zelfs gewoon browsen, steeds aan het programmeren zijn. (Our machine is born - http://bekels.blog.com/514139/).
Deze visie plaatst allerlei zaken die op ‘web 2.0′ gebeuren, van oppervlakkig tot diepgaand, in perspectief.
Interessant artikel, dat terecht ingaat tegen de hype van de Wisdom of Crowds. Teveel Web 2.0 applicaties pretenderen deze wijsheid waar te kunnen maken, maar falen jammerlijk. Het bijeenkrijgen van een grote groep mensen wil niet per definitie zeggen dat superieure wijsheid kan worden bereikt.
Grappig ook dat zaken steeds vanuit de massa worden geredeneerd. Probeer het eens andersom. Redeneer eens vanuit het individu. Wat als Einstein de beschikking had gehad over sociale software om zijn ideeen te verspreiden in plaats van al die jaren op zijn kamertje te vertoefen?
Leiden al deze commentaren trouwens niet tot een beter inzicht van het artikel en dus tot een hogere wijsheid?
maestro - “Waar het mij om gaat is dat de “nieuwsoortige” manier van werken onverantwoord pretentieus is: een boekje over software wordt wijsheid toegedicht, enkele tags plaatsen wordt redeneren genoemd (waarbij, als je naar del.icio.us in het algemeen kijkt men er vrijwel altijd een ongeordend boeltje van maakt) etc.”
Wel grappig, want deze nieuwe techniek probeert mensen centraal te zetten en dat lukt blijkbaar erg goed: niets menselijks is de toepassing van deze techniek vreemd.
Kort door de bocht redeneren, bepaalde fenomenen vangen in totaal de verkeerde terminologie, er een ongeordende boel van maken en het zoeken naar mensen met dezelfde mening in plaats van een andere mening. Geeft dit alles aangevuld met de voorspelling van Kevin Kelly (”we are the web”) toch niet een lichte aanwijzing om de makken van web2.0 niet te zoeken in technische hoek, maar wellicht meer bij de perceptie van mensen? Is men niet gewoon opzoek naar bubbel2.0 als er zo onverantwoord pretentieus wordt gesproken over deze nieuwe techniek?
@Sander: gefixed, en welkom (evenals Joost uiteraard)!
Goeie actie Rik
Met veel interesse je stuk en de reacties daarop gelezen. Uiteraard roept een stuk met deze toonzetting ook bij mij reacties op…
Medium versus gebruik
Je geeft aan dat je nooit meer inspiratie zult halen uit een blogpost dan uit een boek. Is dat een beperking van het medium web, of is het meer een beperking van de auteurs die nu veelal bloggen? Ik ben direct met je eens dat bloggen veel laagdrempeliger is dan het uitgeven van een boek, al is het maar in termen van tijd en geld. Dit betekent dat eenieder zonder drempels een stem krijgt. De kans dat die stem van een nieuwe Winograd is, is daarmee (puur statistisch gezien) veel kleiner. Een tweede punt is dat de laagdrempeligheid ervoor zorgt dat mensen sneller, makkelijker, minder overdacht en niet 10 keer herschreven een blogpost maken. Waarmee je ook weer inboedt op de kwaliteit van de gemiddelde blogpost. Mijn stelling is echter dat dit niet komt door het medium, maar door hoe auteurs daar mee om gaan. En dan kom je bijna in een discussie “internet is slecht want terroristen en pedofielen kunnen er ook veel efficienter en effectiever mee werken”. Ofwel: ik deel je opinie NIET dat web2.0 per definitie slechter is dan een boek, statistisch en in de praktijk herken ik je observatie echter wel.
Een tweede punt in je betoog zou ik graag (met een knipoog) hernoemen als “de domheid van de massa”. Veel web2.0 toepassingen (denk aan digg) werken met een voting mechanisme met een zichzelf versterkend effect: een artikel waar veel op gestemd wordt krijgt meer aandacht (wordt op homepage gezet) waardoor nog meer mensen er op gaan stemmen. Zo ontstaan “blockbusters”, de AKO top 10 maar dan digitaal. Rik, persoonlijke vraag: hoe vaak ben je geinspireerd door een boek uit de AKO top 10
De waarde van social software zit volgens mij niet in die blockbusters (sterker nog, bij watvindenwijover.nl werken we juist expres niet met dat soort voting mechanismen) maar in de zogeheten “long tail”. Zoals Amazon succesvol is geworden door boeken te verkopen die slechts door kleinere groepen gewaardeerd worden en dus nooit in de AKO top 10 komen, zoals Copernicus slechts een kleine groep volgelingen had die hem geloofden toen hij zei dat de aarde om de zon draaide en niet andersom, zo zie ik juist in de longtail de kracht van web2.0. Er zijn echter nog weinig andere web2.0 omgevingen die deze exploiteren.
Een derde puntje waar ik op wil reageren is de rol van web2.0 in sense making processen. Een van de interessantste ontwikkelingen van web2.0 vind ik de mogelijkheid om dynamische onderhandeling van betekenis te ondersteunen. Eigenlijk staat dat los van techniek, maar het is heel aardig je te verdiepen in de verschillen hoe tagging, wiki’s of blogs sense making processen ondersteunen. Bij blogs post een autoriteit een mening, een stelling of een opinie, en de crowd kan niet anders dan daar op reageren. Bij een wiki probeer je met elkaar te komen tot een omschrijving van de werkelijkheid waar eenieder zich in kan vinden. Bij tagging addresseer je het uitgangspunt dat iedereen een andere interpretatie kan hebben, dat er niet 1 werkelijkheid is. Ik denk zelf dat deze verschillende vormen tezamen een interessant platform kunnen bieden voor sense making. Volgens mij een erg gaaf afstudeerproject
(wie durft?!)
Rik, zoals je ziet ben ik het wel eens met enkele van je observaties, maar niet met je conclusies. Ik hou zelf helemaal niet van de term web2.0 (zoals ik in januari al schreef op Winksels, onze blog) maar ik denk dat je de onderliggende stromingen tekort doet. Misschien maak je bij deze wel een vergelijkbare inschattingsfout als Bill Gates indertijd met internet maakte…
[…] Posted by Rene Jansen Sun, 30 Jul 2006 13:34:51 GMT De afgelopen tijd lees en hoor ik steeds vaker discussies over “the long tail”. Op het congres “the web and beyond” kwam het langs, Marco Derksen van Marketingfacts schreef er over, en ook in de discussie rond een interessante post van professor Maes van de universiteit van Amsterdam op Knowledgecafe, een initiatief van een paar van mijn studenten bij de UvA, kwam het langs. Het leek me daarom aardig hier vanuit het perspectief van web2.0 nog eens naar te kijken. […]