“…Waarom gehoorzaam ik dit pak melk? [..] Op dit pak melk staat een datum, die datum is verstreken en als het ware geeft dit pak melk mij de instructie: ‘Gooi mij weg.’.En onnadenkend en klakkeloos luister ik naar dat pak melk en gooi het weg…”
Instructies helpen ons om de complexe wereld behapbaar te maken. En volgens Bas Haring, van het programma ‘Haring‘ van de RVU, levert dit een gevoel van veiligheid op omdat via die instructies risico’s worden beperkt. Máár …
“…De Melkfabrikant houd geen rekening met hoe koud mijn ijskast staat. Dus het kan heel goed zijn dat het pak melk dat in mijn ijskast staat nog best goed is….”
Dragen wij als informatiekundigen niet heel erg bij aan deze instructies, als je bedenkt dat wij regels tot in de puntjes formaliseren in computer systemen, die de essentie aangeven van waar het pak melk ons toe dwingt? Mensen laten zich leiden door dergelijke, in computersystemen verwerkte regeltjes. En het gaat verder: er zijn soms zelfs mensen die ons niet meer kunnen helpen omdat hun computer dit niet toelaat! De instructies en de realiteit lijken door gebruikers soms wel te worden verwisseld. Willen wij dat eigenlijk wel op ons geweten hebben?
Is er daarnaast niet een vreemde paradox binnen ons vakgebied? Informatie Technologische systemen aan de ene kant, die alle mogelijke onzekerheden weg proberen te nemen, en aan de andere kant het leren, waarvoor juist die onzekerheden nodig zijn?
September 7th, 2006 
geef alle middelbare scholieren een grafische rekenmachine voor hun paraboolgrafieken en ze maken minder fouten. jammer dat ze alleen niet meer begrijpen wat ze aan het doen zijn.
ik denk dat IT vaak precies zo wordt ingezet en het een organisatie meer beperkt dan oplevert. *kuch* CRM *kuch*
De de jouw geschetste situatie komt me bekend voor Mark(C). Ik hielp laatst iemand met zijn wiskunde proefwerk voor te bereiden en ik mooi uitleggen hoe je het snijpunt van twee grafieken kan berekenen. Ik had het op de ‘oude’ (lees schriftelijke) methode gedaan en hij met zijn grafische rekenmachine. We kregen natuurlijk allebei hetzelfde antwoord, maar we waren niet in staat om elkaars methode te herhalen. Hij had nooit geleerd om op papier het snijpunt te berekenen en ik had geen idee hoe zo’n grafisch rekenmachinetje werkt.
Hij begreep inderdaad niet meteen wat ik deed en wat zijn rekenmachinetje eigenlijk voor hem deed. Niet dat het wat uitmaakte want voor zijn proefwerk hoefde hij alleen het snijpunt als uitkomst te geven…
Aan de ene kant was hij natuurlijk beperkt, omdat hij minder inzicht had. Aan de andere kant, meer werd er niet van hem verwacht..
vandaar: wat kunnen we als informatiekundigen leren van architecten, game designers and the like… Je schetst precies wat men ons in deze master maar wat graag bij willen brengen. Vraaggestuurd redeneren.
Ik ken ook van die klanten van mijn huidige werkgever: “als het niet in het systeem staat kan het niet en bestaat het niet”. Ik denk dat we nog een lange weg te gaan hebben. Aan ons de schone taak…
@martin: prima voorbeeld van het door elkaar halen van instructies/systeem en werkelijkheid. Dat is wel een hele opmerkelijke ontwikkeling. En inderdaad onze taak
Maar toch blijft dit best lastig als je bedenkt dat soms volledig wordt gemanaged op basis van die systemen (het detached management waar Rik Maes het een tijdje geleden over had). Dan kom je er met slechts een focus op totale informatie systemen (IT plus het proces eromheen) niet, maar zul je ook eea moeten bewerkstelligen in het denken over management binnen die organisatie.
wat betreft het rekenmachine voorbeeld..
–indek modus: ik ben ook voor papierr en zelf nadenken, heb ik zo geleerd en is old-school
Maar gaat het niet dezelfde kant op als een Java programmeur uitleggen dat je iets ook met XOR schakelingen kan doen?
Is het dan niet belangrijker dat je bereikt wat je wil bereiken dan dat je weet hoe het allemaal precies werkt?
@Thijs: innovaties vinden toch juist plaats als iemand kan ’spelen’ met mogelijkheden? Een java-programmeur kan bijvoorbeeld niet echt lekker innoveren met het direct aanspreken van hardware (VM). Een wiskunde-leerling kan het berekenen van een snijpunt niet gebruiken om optima te vinden.
Wat Michael zegt: wil je ‘drones’ als werknemers, of wil je een innovatief bedrijf zijn? Dat heeft dus behoorlijk wat consequenties op de formalisering (vereenvoudiging) van oa systemen. Ik denk dat veel organisaties leuk roepen dat ze innovatief zijn, maar ze houden zichzelf voor de gek.
@Thijs: Er zijn genoeg situaties te bedenken waarin het doel belangrijker is dan de weg ernaartoe. In veel gevallen zal het berekenen van een snijpunt met een rekenmachine ook veel effectiever en efficienter zijn.
Ik ben alleen van mening (en volgens mij wil MarkN dat ook met zijn post aangeven), dat er beperkingen (van welke aard dan ook) kunnen zijn als als je computersystemen als de realiteit gaat beschouwen (zie voorbeelden van MarkC en MarkN).
@Michael en alle Marken
Helemaal mee eens!
Dit raakt ook aardig de vraag waar ik me in m’n onderzoek ga bezig houden… *ff onderzoek pluggen ;)**
Organizaties moeten leren omgaan met turbulente omgevingen, innovaties kunnen hiervan een belangrijk onderdeel vormen. De vraag is welke toegevoegde waarde auditors (controleurs) dit soort bedrijven kunnen bieden. Een teveel aan strakke regels, en duidelijk omschreven functionaliteiten kan de bewegelijkheid van een organisatie in de weg staan…. Tegelijkertijd wil een organisatie wel aan kunnen geven dat ze ‘in control’zijn (wordt van ze verwacht van de buitenwereld), en willen toch een idee hebben (duidelijk overzicht in detached management vs. gevoel in subjectief manegement vs ??? in constructivistische view) of de informatie waarop zij keuzes maken in orde is.
Welke vorm van controle is gewenst?
**einde van de plug**
Nog een klein filosofisch uitsapje: In mijn ogen is de reis altijd belangrijker dan het doel
Hi @all, long time no see!
Leuke discussie over die rekenmachine. Doet me denken aan mijn vader die nog moest leren welke steden langs de Rijn lagen en klaagt over het ‘feit’ dat de huidige generaties niet meer kunnen hoofdrekenen…
Pas een leuk boek gelezen van Jos de Mul (Cyberspace Odyssee). Hij beschrijft er oa de uitvinding van het schrift en de impact die dat gehad heeft op het gebruik van onze hersenen. Geweldig! Door het schrift was het niet meer noodzakelijk om alles letterlijk uit het hoofd te leren - je kon het immers nalezen in een boek. Met de introductie van computers en het internet vind een vergelijkbare transformatie plaats. We hebben onze hersenen nog weer minder nodig om informatie op te slaan. Hij gaat nog een stapje verder - zo’n beetje als de Matrix - waarbij het internet als het ware kan worden beschouwd als een uitbreiding van onze brains. Heel boeiend, zeker voor informatiekundigen!
Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen - houd niet vast aan oude ‘betere’ manieren, maar probeer na te gaan hoe je met je vrijgekomen capaciteit complexere materie sneller kan doorgronden - lang leve de innovatie!
@Jan-Kees
leuk je hier tegen te komen! En dat boek lijkt me zeer leuk om te lezen! Ben benieuwd…
@Jan-Kees: hmm, ook een interessante blik. Misschien ben ik ook nu wel al ouderwets aan het worden :-/
@Thijs: je denkt toch niet zomaar ‘gratis’ te kunnen pluggen in een comment? We verwachten op z’n minst wel een artikeltje op de frontpage!
@MarkC: Als ik meer heb dan een los blaat verhaal dan zal ik mijn “debt to community” inlossen
Had hier net met Thijs een kleine discussie over. Ik denk dat er wel degelijk een gevaar zit in het feit dat er steeds meer “lagen” komen om het gebruikersgemak en/of de efficientie te verhogen. Als je bijvoorbeeld naar programmeren kijkt, dan vind ik wel dat een goede programmeur genoeg kennis moet bezitten van low-level programmeren (bijv. assembly). Een uitgebreid begrip van lagere en oudere lagen zorgt namelijk ook voor een beter begrip wat betreft de nieuwere lagen en ontwikkelingen. Zolang er genoeg mensen zijn die het gehele proces snappen kan er denk ik ook veel beter vooruitgang worden geboekt…
Een interessant stukje. Naar mijn mening is het voor het overgrote gedeelte niet interessant voor een groot gedeelte van de werknemers van een bedrijf om aan alle ‘lagen’, om Mike R maar even te citeren, te kunnen vogelen. Het zou optimaal zijn om alleen de mensen die de capaciteit ervoor hebben te laten sleutelen, proberen, falen en innoveren met verschillende lagen.
Het grootste gedeelte van de mensheid heeft geen tijd en energie om te kijken of zijn melk nog goed is afhankelijk van zijn koelkasttemperatuur, lijkt me. De mensen die dat wel hebben zullen dat zelf uitvogelen, en wellicht een klein systeempje bedenken waarmee het melkpak zelf zal kunnen aangeven wanneer de melk zuur is. Kan zijn dat dat in de mainstream komt, waarna het nog steeds zo is dat de mainstream naar het pak melk ‘luistert’.
Het wordt gevaarlijk als de koelkast jou gaat vertellen dat de melk zuur is en er automatisch nieuwe besteld wordt bij de plaatselijke kruidenier….
En luisteren naar een pak melk…Ach, wat heeft die nou te vertellen
Waarom wordt dat gevaarlijk? Omdat CampinaCorp er dan misbruik van gaat maken en de melk te snel laat aangeven dat het zuur is zodat ze meer melk verkopen? Dan ligt de fout by het feit dat Campina daar mee wegkomt, niet met het systeem zelf, wat voor veel mensen wellicht veel tijd scheelt en ze daarom blij maakt.
@jod September 21st, 2006 at 11:31 am
volgens mij doet HP nu toch niet veel anders mijn zijn inktcartridges :D?