Probeer je eens te herinneren waar je je laatste goede gesprek hebt gehad over je vakgebied. Ik denk dat de meesten zullen antwoorden in de volgorde: (1) het café, (2) bij iemand thuis, (3) op werk.
Is het niet raar dat je werkomgeving op de laatste plek komt? De auteurs van het artikel Conversation as a Core Business Process denken van wel. Ze beredeneren dat mensen beter converseren (praten, luisteren en leren) in een omgeving waarin ze zich ontspannen en comfortabel voelen.
Aangezien steeds meer organisaties claimen dat hun mensen en hun kennis datgene is waarmee ze zich kunnen differentiëren van hun concurrentie, is het vreemd dat we nog steeds onder TL-licht aan het werk zijn. Een omgeving waar we dus niet onze beste gesprekken hebben. Zo’n omgeving lijkt zelfs ouderwets, uit een tijd waar men als in een machine-organisatie werkt in een kantooromgeving.
Is het niet zo dat de Hospitality Industry nog wat kan leren aan de kenniseconomie? Hoe creëer je een omgeving, waar men graag met elkaar in discussie gaat, zonder dat men al te relekst wordt (en niet meer werkt). Zeg maar de McDonald’ s van de kenniseconomie: fast knowledge.
October 10th, 2006 
Laat mensen gewoon stage lopen en geef ze teveel vrijheid…dan gaan ze vanzelf wel praten over interessante onderwerpen (voorbeeld Thijs en ik)
dat… en de chat vol blaten.
Los van een fatboy hier en een kroeglampje daar zijn er wel meer verbeteringen die ik in mijn kantoor ga verwezenlijken.
Te denken valt aan:
- meditatieruimte
- drivingrange/golf course
- squashruimte
- wekelijks poker toernooi
- maandelijkse spreker uit vakgebied dat totaal niet ter zaken lijkt te doen
soliciteren kan al, als je het echt wil vind je wel een manier om ons te benaderen…
Ik moest even lang nadenken over de volgende zin: “Ze beredeneren dat mensen beter converseren (praten, luisteren en leren) in een omgeving waarin ze zich ontspannen en comfortabel voelen.” Mijn eerste gedachte toen: als je je in je werkomgeving niet ontspannen en comfortabel voelt zit je niet op je goeie plek. Maar then again: de vergelijking met een kroeg gaat niet zo snel op (hoewel ik in mijn eerste week wel drie borrels had, waarbij tijdens de laatste een zeer decadente fles champagne soldaat werd gemaakt :)).
Grappig inderdaad!
Als ik thijs z’n voorstellen hoor, komt dat dichter in de buurt van een inspirerende omgeving. Maar het verhaal zoekt wel naar de grens van wat is inspirerend en wanneer ben je niet meer bezig met werk. En dan lekker praktisch… waar vinden we die grens?
Toevallig ben ik net Falk & Dierking aan het lezen. Zij hebben het over drie contexten die van invloed zijn op het leren. Namelijk de persoonlijke, de sociaal-culturele en de fysieke context.
Zij beschrijven dat de fysieke context een centrale rol speelt bij het leren en waardoor leren niet zomaar van de ene naar de andere omgeving kan worden verplaatst. De omgeving beïnvloed wie we zijn, het gevoel van veiligheid, het type werk wat we doen en de manier waarop interactie plaats vindt met anderen. Het feit dat kinderen en volwassen concepten leren binnen een ‘decontextualized’ fysieke omgeving heeft een negatieve invloed op hun vermogen om te leren laat staan het geleerde toe te passen in een andere situatie.
“al te relekst wordt.(en niet meer werkt)”
Da’s pas mooi! Dan ontstaat de ECHTE kennis. Ofwel je moet vertragen om te kunnen versnellen. Aanrader: lees De Vertraagde Tijd van Arnold Cornelis.
In een Palace of Wisdom delen mensen hun kennis, nee nog mooier, ze stapelen hun kennis. Voor zover ze dat zelf willen natuurlijk. Waarom denk je datdt er niet meer gewerkt wordt als het relekst is?
Volgens mij begint het werk dan pas of begint het dan pas te werken.
Dus benen op tafel, een goed gesprek in een goed gezelschap. Mooie momenten.
Hmm, interessant. Maar betekent dat dat je het beste leert in je alledaagse omgeving? Dat zou betekenen dat wij dus zijn verworden tot wezens die het beste leren onder TL licht
Daarnaast kan ik vaak goed leren als ik af en toe een change of scenery heb. Hoe kunnen we dat rijmen met dat artikel? Zit dat dan in het persoonlijke vlak?
En een linkje?
Sowieso als je iets wilt leren en je komt in een nieuwe omgeving, ben je de meeste tijd kwijt om alle prikkels uit deze nieuwe omgeving te verwerken. Pas als je beetje bent gesetteled kan je al je energie steken in het leren. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat je nooit in een andere omgeving moet leren, aangezien dit ook weer nieuwe inzichten geeft. Je leert dan weer binnen een nieuwe context en daardoor weer nieuwe dingen.
Hier een korte samenvatting van hun theorie: http://www.ilinet.org/contextualmodel.htm
@Hans, mijn hypothese is dat je in je ‘professionele rol’ zou moeten blijven om optimaal te leren, dat is wat ik ermee bedoel.
Ik ben overigens wél overtuigd (net als de auteurs van mijn artikel) dat persoonlijk meest relevante gesprekken een direct verband hebben met de mate van hoge relekstheid
Ik kan me voorstellen echter, dat je als organisatie wilt, dat je werknemers leren voor hun professionele rol. Dus bijvoorbeeld accountants die in hun accountantsrol kennis met elkaar delen over het vakgebied. Dat doen ze denk ik gerichter op het moment dat ze zich accountant voelen, en niet Piet die graag in het weekend gaat vissen.
@Paul, ik heb het niet over veranderende omgevingen. Maar een gedesignde omgeving. Je wilt als organisatie juist dat men zich zo op z’n gemak (thuis) voelt dattie geen energie meer kwijt is, of negatief beïnvloed door zijn omgeving.
Eigenlijk is dit natuurlijk de eerste aanzet voor écht goede koffie, die mijns insziens heel belangrijk is om te hebben als organisatie. Want waar vinden de gesprekken plaats als men zich druk maakt (passie) om het werk?
Het rookhok en de koffiehoek.
Ik kwam nog een toepasselijk blogpost tegen.. Plaatje zegt eigenlijk al genoeg.. Maar sta je met ze alle rond de ‘koffie automaat’, krijg je dit!
http://webworkerdaily.com/2006/10/10/one-laptop-per-table/#comments
@mark: wat bedoel je eigenlijk met persoonlijk?
Hoewel ik het gedeeltelijk eens ben met de waarneming. Heb ik toch het idee dat er nog wat gemist wordt. Want wordt je eigenlijk ook niet getriggerd om te leren in een (hyper)competetive omgeving? M.a.w moet je soms nu juist niet onder druk staan om te kunnen leren?
Je hebt echter ook weer een reflectie moment nodig om je te kunnen beseffen wat je nu eigenlijk geleerd hebt.
Ik zie het e.e.a. dan ook vanuit een soort van Aken perspectief. Ik denk namelijk dat er in leren ook een soort reflectieve / regulatieve cyclus is. Met Wenger termen zou je dat reificatie / participatie noemen, hoewel ik vind dat participatie een sociale component herbergt die ik er liever niet in zou willen hebben. Misschien moet ik dit maar eens mijn two modes of learning noemen: “productief / reflectief”
(als iemand dit niet al eerder bedacht heeft).
o, ja ik besef me terdege dat het artikel “conversaties” behelst. Dat beperkt de reikwijdte natuurlijk behoorlijk. Ik trok het in een wat breder perspectief
Wel een interessante post, want eigenlijk zo het volgens mij zo moeten zijn dat je in de organisatie de tijd en ruimte krijgt om eens een goed gesprek te hebben over je vakgebied. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die genoeg te vertellen hebben over het vakgebied waarin zij werkzaam zijn. Alleen door de competitie, druk en stress is er blijkbaar geen ruimte en tijd in de organisatie om tot dit soort gesprekken te komen. Daarom wijken mensen uit naar de kroeg (ideaal) of thuis om dit soort gesprekken te voeren. Het lijkt een beetje op mensen die overwerken maar de hele dag niets doen (misschien iets overdreven).
Hier op de Wilfrid Laurier University in Canada, waar ik momenteel verblijf, zie ik overal lounges in de universiteit, lekker banken waar je kan hangen, leren, praten en relaxen. Het concept bevalt met wel omdat je je thuisvoelt en gewoon relax kan praten over schoolgerelateerde dingen. Een soort van natuurlijke plaats in de universiteit. Het hele campus idee is hier nog springlevend en ook dat draagt wel bij aan een cultuur om te leren, studeren en reflecteren. Zou zo gek nog niet zijn om dit soort principes ook aan de UvA toe te passen.
Mmm maar wij hebben de Kantine van A. Hoewel… volgens mij is dat ook een heel erg competetief op een bepaalde manier
@Bolke: wellicht moet je inderdaad een onderscheid maken tussen regulatief -het leren binnen een competitieve omgeving- en reflectie -reflecteren op het leren, wat misschien beter plaatsvindt in een relaxte omgeving-.
@Paul: in je artikel staat naast het argument dat men goed leert in een ’secure setting’ waarbij men zich op z’n gemak voelt, ook nog een stukje over ‘ambiance, feel and comfort’ waarbij men zich prettig moet voelen in de omgeving. De vraag is dan natuurlijk wat sterker weegt. Vindt je je allerdaagse werksfeer wel prettig? Zou je je in een relaxtere sfeer nog wel op je gemak voelen?
misschien enigzins offtopic maar toch vind ik het grappig dat wanneer je op de universiteit zit je de helft van je tijd bijna vult met praten en discussieren over onderwerpen en theorieen en op het moment dat je een organisatie instapt je het moet doen met classroom learning, knowledge systems, e-learning en dat soort dingen.
Ik merk dat men hier nog wel een belangrijke nadruk legt op kenniscreatie door interactie. Maar dit vertaalt zich vooral in de openheid van collega’s. Niemand is te beroerd om je bij te staan als je vragen hebt of eens iets (inhoudelijks) nodig hebt. Daarnaast organiseert hier men regelmatig meetings en kennissessies om kennis met elkaar te delen en van elkaar te leren. Heb ze nog niet bijgewoond, maar ben erg benieuwd hoe dat in zijn werk gaat.
dan zit ik me net te denken: moeten we het, als we het hebben over wanneer we de meest zinvolle conversaties hebben of wanneer we het beste leren de component complexiteit van het geleerde niet betrekken?
@Martin, dat is zeker wat er nog open staat. betekenisvolle conversaties kan je niet in één keer doortrekken naar de complexiteit van het geleerde op de werkvloer.
De auteurs stellen dus dat de omgeving bepalend kan zijn op de bereidheid tot converseren. Ik denk dat je, als manager, daaraan kan toevoegen dat die omgeving óók moet stimuleren om in je professionele rol te blijven.
Mijn hypothese is dat de omgeving niet té relekst moet worden (niet offtopic gaan) en bij de rol moet passen van je professie.
Neemt niet weg, dat ikzelf en wellicht meer van mijn generatie, niet het idee heb dat TL-licht en een ambtenaar-omgeving past bij mijn idee van de professionele omgeving waar ik terecht hoop te komen.
Ik verwacht bijvoorbeeld een omgeving met een góeie koffiemachine (espresso
), omdat ik verwacht dat mijn werkgever mijn aanwezigheid waardeert en andersom ikzelf met passie op de werkvloer aan de gang zou willen zijn. Dat is mijn ideaalbeeld, waarom zou dat dan niet zo zijn?
[…] 75% van het leren vindt plaats op een informele wijze. In deze post werd al even op deze vorm van leren ingegaan. Door televisies op te hangen in de organisatie, maak je het mogelijk om dat informele leren, of in elk geval een deel daarvan te beinvloeden. Tijdens het gesprek rond de koffieautomaat, als je er net even doorheen zit in je cubical, of gewoon tijdens een saai klusje. October 29th, 2006 […]
[…] might be the reason I am going crazy (Mike is directly opposite of me and facing me). There are more things to be sad about workspace design and happiness. Personally I would love an office with […]