MarkN wees me laatst op een leuke presentatie over bloggen. Toen ik hem ging lezen kreeg ik een beetje het gevoel een vreemdeling te zijn, die het jargon niet helemaal snapt.
Is het niet zo, dat de Web 2.0 community het zovaak over zichzelf heeft, dat ze een eigen taaltje zijn gaan spreken, die de mensen buiten de community het niet altijd meer kan volgen?
Web 2.0 wordt vaak genoemd in combinatie met termen als: community, participatie, afstemming.
Ik denk dat Web 2.0 ook een keerzijde heeft. Want het betekent dat als die groep mensen dichter bij elkaar raken, dat de mensen die er niet bij horen, verder van de groep verwijderd raken. Die mensen spreken namelijk niet hun taal, begrijpen niet hoe die groep zo gegroeid is, en hebben daardoor wellicht ook minder interesse in waar die groep het over heeft.
Spreek jij nog wel Web 2.0?
December 11th, 2006 
Nou nee… Ik (http://www.thijsvandenanker.nl) en mijn vrienden (http://www.linkedin.com en http://www.hyves.net) diggen (www.digg.com) dingen als web 2.0 (http://del.icio.us/tag/web2.0) helemaal niet (http://www.watvindenwijover.nl).
Maar misschien dat ik het nog kan leren spreken(http://www.wikihow.com/Main-Page en http://en.wikipedia.org/wiki/Web_2), en dan mijn kennis beter kan verwoorden in het knowledgecafe (http://www.knowledgecafe.nl).
ps: groeten aan askimet!
Web 2.0 lijkt z’n doel inderdaad wel een beetje voorbij geschoten. De mensen die in het echte leven communities hebben die ze willen ondersteunen via online initiatieven, snappen het niet meer. Er wordt zo veel met termen gegooid.
Het moet weer simpel, terug naar de basis. IT als ondersteunend middel van het allerdaagse leven.
Overigen: is het niet vreemd dat social software zo ‘groot’ is geworden, op een moment dat de maatschappij steeds individualistischer wordt? Just a thought
Tis zelfs zo erg momenteel, dat als je niet voldoende aan tagging, trackbacking, open commenting, ronde randjes en witte doorzichtige sites doet je al hélémaal niet meer bij ‘Web2.0′ mag horen
Mark, tuurlijk is het zo dat in een individualistischer wordende maatschappij mensen elkaar alsnog - online - op gaan zoeken. Daar heb je niet per se web 2.0 voor nodig overigens, tis misschien handiger om dat via web 2.0 technologie te doen.
Aan het einde van de rit is het gros van de ‘nieuwe web 2.0′ niet meer dan een doorgroei of heruitvinding van ‘oude techniek’. Zo hoorde ik laatst dat er voor de eeuwwisseling al een ‘SecondLife’ wereld bestond, die alleen door gebrek aan ‘hype’ niet echt groot is geworden..
/me introduceert graag het concept ‘hype’ in de adoptatie-theorie van web 2.0
ghehe… ‘hype’ is the next ‘innovation’
Anyways, ik vraag het me dus af. Volgens mij is individualisering iets dat in het hoofd van mensen gebeurd. Dus offline geen community, dan online ook niet. Het heeft met een state of mind te maken die nu even niet ’state’ richting het samen dingen doen met andere mensen en meer is gericht op ikke-ikke-ikke..
In essentie zijn mensen niet per se ‘ikke-ikke-ikke’, alleen zie maar eens die mensen te vinden met wie je _wel_ dingen samen wilt doen.
Je moet het maar net treffen met je familie, buren of collega’s - ergens online vind je veel makkelijker mensen die je tot het uiterste drijven of gewoon lekker met je mee praten. Voor ieder wat wils
Mensen krijgen steeds minder de kans om zelf betekenis te geven aan wat er gebeurd in de maatschappij. De consumptie cultuur, media en entertainment zorgen ervoor dat mensen zelf geen betekenis meer hoeven te geven maar dit voor ze wordt gedaan. Hierdoor verdwijnt de en de sociale context en de authenticiteit waarmee deze betekenis onderhandeling plaats vindt steeds meer. Maar mensen zijn per definitie een sociaal ’species’ en willen zelf hun betekenis geven aan wat zij beleven. ICT heeft ze de mogelijkheid gegeven om dit te doen en ook nog eens met mensen die hun interesses delen i.p.v. een convienent sample (je familie,de buren of de barman..)
Individualisme is niet hetzelfde als egoïsme. Het betekent dat de bestaande autoriteiten (kerk, staat, bedrijven) niet meer de waarheid kunnen voorschrijven, maar dat het individu zelf betekenis geeft aan zijn omgeving. De sociale context waarin deze betekenisgeving plaats vindt verplaats dus van bestaande autoriteiten steeds meer naar de ‘peers’ van het individu in de community.
Ik denk dat we met twee maten meten. Ten eerste praten we natuurlijk over grondleggers en innovatoren van Web2.0. Deze mensen hebben het over community, participatie, afstemming (hun shared repotoire). De dagelijkse gebruikers zoals bijvoorbeeld deze site? Doet ‘normaal’ en heeft het gewoon over zijn eigen repertoir.
Paul slaat daar mee de spijker op de kop door aan te geven dat het internet (lees: web2.0) een bijdrage kan leveren
@Paul: ik vind je omschrijving van individualisme wel mooi; mensen geven zelf betekenis aan de wereld i.p.v. dat het door instanties (zoals de kerk) voor ze wordt gedaan.
Is wat je eigenlijk zegt niet het volgende? Vroeger sprak je met mensen die de wereld op dezelfde manier zagen/betekenis gaven; namelijk de manier waarop bv. de (lokale) kerk betekenis gaf aan de dingen. Op basis daarvan was je altijd met gelijk gestemden. Vervolgens ‘emancipeerde’ de mens tot een individu en gaf zelf betekenis aan de wereld, welke ging verschillen van die van de buurman. En toen ….. kwam web2.0; welke dapper een einde maakte aan de macht van de overheersers… (ownee, ander sprookje :D)
Maar als een individu zelf betekenis geeft aan de wereld, zijn er dan wel gelijk gestemden? En worden we langzaamaan niet gewoon een stelletje mietjes die niet meer met mensen durven te praten die een andere mening hebben? (zie het integratievraagstuk; of wordt het dan weer te politiek ;))
@MarkN: Een interesse delen zegt natuurlijk niks over gelijk gestemdheid.. We kunnen allebei een passie hebben voor rockmuziek maar jij vindt Bon Jovi geweldig terwijl ik het helmaal niks vind
maar dat betekent niet automatisch einde discussie.
Misschien nog wat meer ontopic:
Het is logisch dat wanneer mensen met een gedeelde interesse met elkaar in discussie gaan een gemeenschappelijke taal gaan ontwikkelen(zie de Cop’s van Wenger). Ik dacht zelf aan de term ‘congnitieve shortcuts’ :), zeg maar het gevoel aan 1 woord genoeg hebben om te weten wat de ander bedoelt.
Wanneer mensen echt geintresseeerd zijn in dat onderwerp zullen zij zich moeten verdiepen in deze taal. Dit zal de eerst een tijdje al lurkend gebeuren (wat Wenger noemt: Legitimate peripheral participation). In deze fase wordt er kennis over de discourse in de community gecreeerd. Wanneer het individu voelt dat hij genoeg kennis bezit om te kunnen deelnemen kan hij mee gaan doen aan de discussie.
Ben het wel met Paul eens, alleen is de paradox in dit verhaal misschien dat ‘web 2.0′ de ‘oplossing’ zou moeten worden voor al dat door technocraten bedacht is en voor de normale mens onbruikbaar blijkt.
Ondertussen ontstaat er rondom de web 2.0 ‘hype’ ook een groep mensen die ‘t ‘taaltje’ op zo’n manier gebruiken dat ze in feite ook een soort technocraat worden.
Ook valt het me bijvoorbeeld op dat men nogal gefocussed begint te raken op ‘het middel’ ipv ‘het doel’, je ronde randje, RSS-feed, tag-cloud en al die andere ‘gimmiks’ zijn voor vele ‘web 2.0 adepten’ het doel.. zonder dat tel je niet mee.
Een ‘politie 2.0′-initiatief in mijn ogen werd door veel ‘web 2.0′-bloggers afgeschilderd als een achterhaald iets. Bij mij schoot het volgende te binnen: “it’s a small step for web 2.0, but a giant leap for politie 1.0″.
Zie ook: http://blog.iimail.nl/?p=6
Om nog even terug te komen op de individualisering van de maatschappij, zie hieronder een mooi artikel over de gevolgen hiervan in Nederland. Zeer herkenbaar
http://www.bewegende-beelden.nl/site/mc/1/214/26/200/synthesede+toekomst+van+nederland.html
de paradox in dit verhaal misschien dat ‘web 2.0′ de ‘oplossing’ zou moeten worden voor al dat door technocraten bedacht is en voor de normale mens onbruikbaar blijkt.
En dus zou het de mogelijkheden (van bijvoorbeeld internet) dichter bij de mens brengen?
Overigens denk ik dat je redenatie over middel en doel inderdaad een beetje als een zweem over alles heen hangt, wat met technocraten te maken heeft.
Oh ja Mark, zeker weten.
Komt steeds terug.. jaren 80-90 in het teken van de pc, jaren 90 en begin 2100ste eeuw in het teken van internet.. en nu begint een periode in het teken van de mens
[…] De vrienden van Knowledgecafe hadden vandaag een leuk blogje over de constatering dat de fannatieke aanhang van de ‘Web 2.0′ filosofie bezig is een gat te creeeren tussen de ‘normale internettende mens’ (Homo Internettus)Â en zichzelf. […]
OT: Trackbacks werken Mark, heb nu ook WordPress
Nice, Nice! Threaded comments hebben we sinds kort ook. Mocht je interesse hebben, msn even
Voor de mensen die offtopic niet interessant vinden: gewoon even op het ‘-’ teken klikken
@Paul, is jouw opmerking: “De consumptie cultuur, media en entertainment zorgen ervoor dat mensen zelf geen betekenis meer hoeven te geven maar dit voor ze wordt gedaan” juist wat men met Web 2.0 tracht te ontlopen? Zie ook de long tail theorie van Anderson. Het plaatje uit zijn boek (zie http://www.martinkloos.nl/2006/11/11/the-long-tail/) is prima toepasbaar op alles wat met Web 2.0 te maken heeft.
Daarnaast: is datgene wat MarkC en Nigel niet beschrijven kenmerkend voor iedere hype? Een hype is als een rijdende trein waar iedereen probeert op te springen. Als je hem mist blijf je achter. Daardoor maakt ook iedereen gebruik van Web 2.0 dingen zonder goed na te denken over de fundamentele toepassing ervan. Exact de discussie die ik nu met een aantal mensen op het werk voer. De gedachte daar: “als we maar iets web 2.0 achtigs doen is het goed”. Maar de vraag is dan: wat wil je bereiken?
Het is een beetje als de hype cycle.
Let vooral op de horizontale as…. van technology trigger naar van een koude kermis thuis tot doordringen tot de kern. Ik zeg dat we nu ergens in de midden zitten
(
Ha Martin,
Volgens mij is een hype meer iets van: een hogesnelheidtrein trein waar iedereen op probeert te springen als je hem mist schreeuwt iedereen op de trein dat je achter blijft. Echter die trein stopt een stationnetje verder, want het hsl spoor ligt daar nog niet. Uiteindelijk ben je even snel op de plek van bestemming.
Het is maar hoe je het bekijkt. Web 2.0 lijkt nu zo belangrijk - voor degenen die er mee bezig zijn. De rest van de wereld boeit het waarschijnlijk een stuk minder (ze hebben honger of zo). Het zal denk ik amper een rimpeltje veroorzaken in de geschiedenis. Wat zeg ik? Een rimpel? Duizend bommen en granaten, dat is denk ik zelfs nog wat veel :-).
Neemt niet weg dat het leuk is om over te discussieren. Het helpt in ieder geval je sociale contacten te onderhouden (hoe is het bier bij deloitte?
). En o ja dit verhaaltje van mij staat natuurlij ook min of meer een beetje in die ganz geile grafiekjes van je 
hmz twee plaatjes:
@Martin: misschien komt het door dat het laat is, maar ik begrijp niet precies wat je bedoelt met “juist wat men met Web 2.0 tracht te ontlopen?” en de koppeling naar Chris Anderson.
En in de nieuwe hype cylce van Gartner staat natuurlijk ook web2.0
http://www.geospatialsemanticweb.com/wp-content/uploads/2006/08/hypecycle2006.jpg
het is een boeiende discussie aan het worden.
Zelf ben ik nu een artikel van A. Wittel ‘Towards a Network Sociality’ aan het lezen. Die heeft het onder andere over de shift van sociality in closed systems naar open systems, zoals networks.
Door individualisme worden je sociale relaties minder belangrijk, maar een netwerk van vrienden (blogs?) nemen de plaats in van betekenisgeving.
Maar, zijn je vrienden dan geen ’sociale relaties’?
ja, dat is ook precies wat de auteur (Knorr-Cetina in dit geval) bedoelt.
Omdat men steeds meer in ’serial time’ werkt in plaats van ‘lineair time’, heeft men minder binding in communities. Kort door de bocht: projectwerken/denken zorgt ervoor dat je individualistischer wordt.
Betekenis haal je dus uit je netwerk. Zo heb je het over Web2.0 met mensen op blogs die er ook mee bezig zijn. Andere thema’s komen aan bod aan een andere kant van je netwerk.
[…] Dat Web 2.0 niet de heilige graal is ben ik het mee eens, maar de hele discussie over de ‘Web 2.0 techniek’ was tenenkrommend. Ik vind Web 2.0 namelijk juist een concept wat gaat over mensen en communities, waarbij jij als individu gepersonaliseerd je informatie aangeboden kan krijgen en je feitelijk via het ‘voor-wat-hoort-wat’-principe (participatie)Â kan participeren aan allerlei community-based initiatieven. Stel je eens een wikipedia voor - zonder samenwerking (coproductie!)Â
Die techniek zal zoals altijd soms innovatie stimuleren en soms innovatie volgen, maar is niet de kern van Web 2.0 in mijn ogen! Mede ingegeven door de discussie over de Web 2.0-hype, welke zoals elke hype is veranderd in een snelrijdende trein waar je niet meer makkelijk op kan springen. […]