Vroeger was alles redelijk eenvoudig. We leefden in stammen en zagen zo hoe onze vaders gingen jagen en onze moeders voor ons zorgden. Aan het eind van de middag kwamen vaders al of niet thuis met eten. Het leven was overzichtelijk, zelfs als opgroeiend kind. Zodra je oud genoeg was ging je helpen en werd je geleerd om de zaken zo te doen, zoals jouw leermeester het had geleerd in de loop van de tijd.
Tegenwoordig schijnt het leven complex te worden. We leven in een snelle maatschappij en zien onze vaders in de morgen vertrekken om ‘wie weet wat’ te gaan doen. Met een beetje pech werkt je moeder ook en wordt je van de ene naschoolse activiteit naar de andere gebracht. Relaties tussen leermeesters en pupillen lijken steeds minder aanwezig te zijn.
Op de Informal Learning Blog stond een artikel waar wordt ingegaan op de relatie tussen leermeester en pupil en het gebruik van web2.0. Ze beweren dat doordat mensen hun werk vangen in online multimedia, zij fungeren als een soort leermeester die op afstand andere mensen leert over hun werk. De leermeester-pupil relatie zou leerprocessen zichtbaar maken en het implementeren ervan vraagt Situated Learning, Community of Practice, intrinsieke motivatie en het uitbuiten van Coöperatie.
Maar klopt dit eigenlijk wel. Worden leerprocessen wel zichtbaar gemaakt door web2.0 toepassingen? En hoe zit het eigenlijk met gedeelde betekenisgeving, is deze niet vele malen minder dan in real-life situations?
January 15th, 2007 
No comments yet.