Het ontwerpen van een strategie voor het delen van kennis in en tussen organisaties kan op drie verschillende manieren:
- Translator
- Broker
- Boundary Objects
Ik heb het flauwe vermoeden dat de meeste bezoekers hier één van deze strategiën als voorkeur heeft en dat dat ook weerspiegeld wordt in je beroepskeuze.
Translator
Een translator is iemand die expertises met elkaar verbindt. Een consultant is typisch iemand die over kwaliteiten beschikt, of de beschikking heeft over iemands andere kwaliteiten om de klant te helpen. Een consultant helpt bijvoorbeeld een klant te beslissen over het functioneel ontwerpen van een IT systeem, of het doen van een marktonderzoek in een, voor de klant nog onbekende, nieuwe markt. Een consultant ben je als je een breed overzicht hebt en de klant kan helpen om z’n probleem te benoemen en daar vervolgens de aanzet tot een oplossing voor te vinden.
Broker
Een broker ben je als je participeert in twee groepen en tussen die groepen fungeert als dé manier van kennisdeling. Bijvoorbeeld de stagiair die zijn studiegenoten aanspreekt op carriérekansen binnen de organisatie. Of de student die iemand van z’n werk meeneemt naar een werkcollege. Een broker ben je dus alleen als je meedoet en dat combineert. Je bent creatief en je creëert nieuwe kansen, je bent een ideale doener.
Boundary Objects
Boundary objects zijn geen mensen, maar je kan er wel je vak van maken denk ik. Je moet denken aan objecten die mensen helpen om met elkaar te kunnen praten: wetten, IT systemen, telefoons, contracten, metaforen, ontwerpen.
IT’ers vergeten nog wel ’s, dat hun systemen niet teveel jargon moeten praten, want dan limiteer je het systeem in z’n functie als boundary object.
Managers hebben de taak om dit in de gaten te houden en vooral te faciliteren. Is een manager eigenlijk niet grotendeels bezig met het beheren van boundary objects?
Wat ben jij, of wat wil je zijn?
January 22nd, 2007 
Broker lijkt me geweldig. Je ziet in de vervormingen van de maatschappij als netwerkmaatschappij, deze functie steeds meer opduiken lijkt wel.
Waar het vroeger allemaal nog wel te achterhalen was waar je voor welke expertise moest zijn, raken mensen in de huidige complexe wereld steeds meer afhankelijk van dergelijke brokers.
Overigens: zit er niet een aanzienlijke macht in de functie van broker?
een consultant heeft pas macht. daarom zie je ook vaak adviezen als:
“wij van bedrijf X raden software, cursussen en workshops van bedrijf X aan” (WC-eend reclame, 1995)
een broker moet onderdeel zijn van de know-how (participeren) in groepen en daarom zijn haar of zijn belangen eerder aligned aan de rest.
Een consultant zou moeten werken in een markt-omgeving, maarja, we weten allemaal natuurlijk dat je meer geld verdient door minder transparant te zijn
In zekere zin is een manager zeker ‘beheerder’ van boundary objects. Maar de involved manager, zoals je die in veel literatuur tegenkomt heeft ook eigenschappen van een broker: weten hoe je door recombinatie tot betere resultaten kan komen is een gouden kunde in mijn ogen.
Uiteindelijk is de rol van de Translator in de letterlijkste vorm de vertaler van iets potentieel complex in het juiste niveau van jip-en-janneke-taal
Ik zie dit vaak fout gaan tussen management of staff en technici: beide denken het te snappen, maar raken uiteindelijk altijd gefrustreerd…
We hebben het er al even overgehad (m+m). Om meteen maar even de knuppel in het hoenderhok te gooien: boundary objects zoals Wenger ze beschrijft, bestaan volgens mij niet. Ik zal het hieronder proberen uit te leggen.
Als persoon kan je broker zijn tussen twee verschillende communities of practice. Dat houdt in dat je je identiteit ontleent aan beide communities. Echter die identiteit is wel iets persoonlijk, eg. aan het individu gebonden.
Ik denk trouwens dat ik op het moment mij het beste in de broker functie zou vinden passen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de omschrijving van consultant onder het kopje van Translator niet een prettig vindt. Een Translator is niet iemand die een breed overzicht hoeft te hebben, noch hoeft een consultant dat te hebben (hoewel misschien wel prettig) en komt het ook niet echt vaak voor. Maar ja een consultant is geen beschermd beroep, dus wat wil je er nu eigenlijk onder laten vallen?
Nu heb je volgens Wenger ook iets als boundary objects. Deze objecten hebben volgens Wenger in ieder geval gedeeltelijk dezelfde ‘meaning’ in beide communities of practice. En dat is precies het punt wat volgens mij niet zo is. Volgens Wenger kunnen communities of practice namelijk niet sub-communities hebben: een community in een community. Wat wel kan is dat je als individu lid bent van meerdere communities, multi-membership, waardoor je bijvoorbeeld de bovengenoemde broker functie kan vervullen. Echter wat wenger met de boundary objects doet is zeggen dat je wel een soort sub-betekenis kan hebben en dat druist in tegen zijn theorie.
Voorbeeld: Ik zie een koe als een koe: een leuk dier. Een boer (in de community boeren) echter ziet diezelfde koe als productiefactor. Als *mens* (in de community mensen) ziet hij echter die koe als dier. Hij kan dus als het ware een andere bril opzetten en *hij* kent de betekenis toe niet de ‘koe’.
Ik weet, het is wat lastig te volgen misschien. Maar denk er eens over na.
Ik ben het niet eens met de initiele stelling: “Het ontwerpen van een strategie voor het delen van kennis in en tussen organisaties kan op drie verschillende manieren”.
in bovenstaande discussie, maar ook bv het artikeltje van Rene en Martin, wordt kennismanagement benaderd als sociaal leerproces - min of meer in lijn met Wenger. Als ik de uitwerking vervolgens lees, vind ik veel aandacht voor social software solutions, in deze thread aangevuld met 2 rollen die je kunt aannemen. Ik vind dat persoonlijk wat mager (”…kan op drie verschillende manieren”)
Mijn stelling is dat als je als ‘kenniswerker’ (in welke rol dan ook) kennisdeling wilt stimuleren, je zult moeten investeren in communicatie-faciliteiten. Je hoeft daarbij (uiteraard) niet per se zelf betrokken te zijn in het kennisdelingsproces (wat wel min of meer gesuggereerd wordt door bovengenoemde 2 rollen) - je focus als kenniswerker is immers gericht op het faciliteren. Web 2.0 tools zijn ontegenzeggelijk zeer krachtig, maar gelijktijdig ook zeer onpersoonlijk en kil en niet geschikt voor het uitwisselen van verborgen (tacit) kennis en vaardigheden.
Persoonlijk vind ik de niet-digitale varianten van communicatie als (vitaal onderdeel van kennismanagement) onderbelicht en pleit binnen de discussie over kennismanagement aandacht voor de rol van evaluatiesessies, brainstorms, debatten, intervisie, lunchafspraken, videoconferencing, meeloop-stages, het inrichten van werkervaringsplekken, werkbezoeken, etc etc.
Volgens mij hebben jullie een verschil van perspectief. Mark heeft het over de wijze waarop je ‘zelf’ kennnis zou kunnen delen. Of breder… hoe je zelf in het leven staat en communiceert met anderen.
Jij hebt het over informatie management, waarbij je communicatie (van jezelf, maar ook van anderen) faciliteert. Dat zijn appels en peren, de wereld van het zelf en de wereld van de anderen.
Als je het hebt over niet-digitale varianten van communicatie, zul je naar mijn mening je eerst moeten richten op mensen, niet op processen. Hoe gaan mensen met elkaar om? Nee, beter: hoe is de mens die je voor je hebt? De één heeft voorkeur voor debatten, de ander voor constructieve brainstormsessies. Zet je de tweede persoon in een debatvorm, klapt hij misschien wel dicht.
hmm, zou heel goed kunnen ja. Ik heb het inderdaad over informatie/kennismanagement en belicht het dus vanuit het perspectief van de i-manager/organisatieperspectief ipv persoonlijk perspectief. Het scala aan mogelijkheden is dan stukken groter en moet je aanpassen aan de situatie / mensen die in de organisatie werken, cultuur, etc.
Als persoon zie ik mijzelf in ieder geval meer als adviseur/manager/facilitator dan als actieve entiteit - hoewel actieve deelname in het proces bij tijd en wijle natuurlijk ook erg leuk is