Al een tijdje volg ik in verband met mijn thesis de ontwikkelingen omtrent een ‘nieuwe’ theorie: het connectivisme. De theorie heeft een aantal raakvlakken met de bevindingen in mijn thesis. Deze theorie beschreven door George Siemens voorzag dat de manier waarop wij leren de laatste decennia sterk aan het veranderen is. Theorieën betreffende behaviorisme, cognitivisme en constructivisme schoten te kort in de visie van Siemens. Wanneer er naar leren word gekeken vanuit een informele, genetwerkte op technologie gebaseerde context zijn bestaande theorieën niet meer toerijkend. Ik heb een aantal stuken van George Siemens vertaald om de basis van de theorie enigzins te verduidelijken.
Aan de basis van elke theorie ligt een diepere ideologie en wereldbeeld. De debaten rondom de natuur van leren en weten is al eeuwen oud. Is leren een proces van afstemmen van objectieve externe kennis en waarheid (objectivisme)? Is leren en kennis een interpretief proces (we leren wanneer we ervaren, en de waarheid onthult zich door actie en cognitie) (pragmatisme)? Of is leren een proces waare we onze eigen waarheid creeeren door ons eigen beeld op de wereld (interpretivisme)?
Er mist iets in dit debat. Kennis en waarheid kunnen op een diverse manier bestaan. De verschillende percepties op leren hoeven niet exclusief gezien te worden. In bepaalde mate geven objectivisme, pragmatisme en interpretivisme inzicht in het leer en kennis proces. De aard van het onderwerp en de lerende zelf hebben invloed op welke aanpak het beste is voor de lerende. In contrast tot de bestaande visies op leren geeft connectivisme leren als een proces van connectie en netwerk vorming weer.
Een aantal significante trends volgens Siemens.
- Veel lerenden verplaatsen zich tussen een grote verscheidenheid aan mogelijk ongerelateerde disiplinces gedurende hun leven
- Informeel leren is een significant onderdeel van onze leer ervaringen. Formeel educatie is niet altijd meer de belangrijkste bron van onze kennis. Leren vindt nu plaats op verschillende wijze o.a. in communities of practice, persoonlijke netwerken en het voltooien van werk gerelateerde taken.
- Leren is een continu proces, welke het leven lang door gaat. Leren en werk gerelateerde activiteit kunnen niet langer apart worden gezien. In veel situaties zijn ze hetzelfde
- Technologie is onze hersenen aan het aanpassen(herschrijven). De tools die we gebruiken geven vorm aan ons denken.
- De organisatie en het individu zijn beide lerende organismen. De toegenomen aandacht voor kennismanagement geeft de behoefte voor een theorie die probeert de link tussen het individuele en het organisationele leren aan.
- Veel processen die in het verleden werden behandeld door leer theorieën (vooral cognitieve informatie verwerking) kunnen nu worden over gedragen of worden ondersteunt door technologie.
- Know-how en know-what worden aan gevuld door know-where (weten waard de benodigde kennis te vinden is)
Connectivisme is de intergratie van de principes die voortkomen uit de chaos, netwerk , complexiteit en zelforganisatie theorieën. Leren is een proces dat plaats vindt in een vage omgeving die voordurend in beweging is, het individu heeft hier weinig controle over. Leren (gedefinieerd als ‘actionable knowledge’) kan plaats vinden buiten onszelf om(binnen een organisatie of een database),het focust zich op het verbinden van gespecialiseerde informatie en connecties welke ons instaat stellen om meer te leren.
Connectivisme wordt gedreven door het idee dat beslissingen gebaseerd zijn op snel veranderende informatie. Nieuwe informatie wordt continue verkregen. Het vermogen om onderscheidt te maken tussen belangrijke en onbelangrijke informatie wordt steeds belangrijker. Een andere kritisch aspect is het vermogen om te herkennen wanneer nieuwe informatie de basis van onze beslissingen die wij gister hebben gemaakt veranderdt.
De principes van connectivisme:
- Leren en kennis berust in de verscheidenheid van meningen.
- Leren is een proces van het verbinden van gespecialiseerde knooppunten (nodes) of informatiebronnen.
- Leren kan plaatsvinden in ‘non-human appliances’.
- Capaciteit om meer te weten is belangrijker dan onze huidige kennis.
- Het ‘voeden’ en onderhouden van connecties is nodig om continu leren te faciliteren.
- Het vermogen om connecties tussen disciplines, ideeën en concepten is een core vaardigheid.
- Accurate en up-to-date kennis is het doel van alle connectvistische leer activiteiten.
- Besluitvorming is op zichzelf een leerproces. Kiezen tussen wat te leren en de betekenis van nieuwe informatie wordt gezien door de lens van een verschuivende realiteit. Er kan nu een goed antwoord zijn, dit kan morgen weer fout zijn door de wijziging in het informatie klimaat die van invloed is op de beslissing.
Maar er is ook kritiek op de theorie, Pløn Verhagen beargumenteerd dat het hier niet gaat om een nieuwe leertheorie maar een pedagogische visie. Ook heeft hij moeite met de stelling dat leren plaats vindt ‘non-human’ appliances.
“De essentie van dit principe lijkt me dat het gaat om het gebruiken van kennis die je zelf niet paraat hebt terwijl je het bestaan en de bruikbaarheid van die kennis wél kent en er ook toegang toe hebt. En dat is natuurlijk niets bijzonders en staat los van de vraag of die kennis is opgeslagen in non-human appliances. Sinds mensenheugenis functioneren groepen volgens dit principe in allerlei sociale en maatschappelijke verbanden op basis van taakverdeling en kennisdistributie. De architect die een bouwproces leidt, koppelt de kennis van de metselaars, de timmerlieden, de elektriciens en vele anderen aan zijn eigen kennis op een manier dat hij toch kan zeggen: “Ik heb dat huis gebouwd”. Een belangrijk deel van zijn kennis bestaat voor dit doel uit kennis van wat al die mensen weten en kunnen en uit kennis die ze voor de uitvoering van het bouwproject al dan niet op zijn aanwijzing ontwikkelen.”
Ik ben benieuwd of jullie enige potentie zien in deze theorie, heeft meneer Verhagen gelijk of is er wel degelijk spraken van een nieuwe leertheorie?
Voor een nog betere beeldvorming
Further reading/listing/viewing…
Basis artikel
http://www.elearnspace.org/Articles/connectivism.htm
Leren als netwerk creatie
http://www.learningcircuits.org/2005/nov2005/seimens.htm
Conferentie Connectivism (2007) veel resources (slides, videos, audio etc)
http://ltc.umanitoba.ca/moodle/course/view.php?id=9
Kritiek op de theorie door Nederlands prof. Pløn Verhagen van de UVT
http://elearning.surf.nl/e-learning/artikelen/3745
Het antwoord van George Siemens
http://www.elearnspace.org/Articles/connectivism_self-amused.htm
Leuk stuk. Veel aspecten zijn enorm te herkennen vanuit het werk van Luhmann (ja daar is ie weer ;))
Ik denk alleen wel dat deze man iets is doorgeschoten. Het hebben van een netwerk en kennis van know-where is zeker belangrijk. Kijk maar naar deze blog bijvoorbeeld. Echter, wanneer jullie niet posten, zit ik hier maar een beetje in mijn eentje en wordt leren maar weinig gestimuleerd.
Beetje cliché, maar het moet een weloverwogen combinatie van onderdelen zijn. Dus zowel know-how, know-what áls know-where..
ik heb het gevoel alsof know-where een ander niveau is dan de how/what. het is een soort meta-kennis, of niet?
wat bedoelt hij met leren in non-human appliances? is dat niet iets wat dichtbij de ‘distributed cognition’ zit, waar Knorr-Cetina, denk ik, de object-based-sociality op baseert?
In zijn boek staat hier ook het een en ander over
http://www.elearnspace.org/KnowingKnowledge_LowRes.pdf