Op Amsterdamse scholen bleek vorige week dat Marokkaanse en Turkse kinderen die in de Cito-toets meer dan 534 punten scoren, vaker een lager schooladvies krijgen dan autochtone leerlingen. Deze ‘onderadvisering’ is bij hen respectievelijk 41 en 44 procent, terwijl maar 28 procent van de Nederlandse leerlingen lager wordt ingedeeld dan hun Cito-score aanraadt.
Waar ligt dit nu precies aan? Vanuit een informatie-perspectief is het ‘verschil’ dat dit probleem doet drijven. Verschil in groepen, begrip, denkkaders en cultuur. Het eigen (voor docenten voornamelijk Nederlandse, niet islamitische) en het andere lijken hierbij een grote rol te spelen.
Bekeken vanuit de drie communicatie lagen gebruikt bij Semiotics bestaan verschillen tussen ouders en docent al snel. Is het niet op syntactisch niveau, omdat men simpelweg een andere taal spreekt, of op semantisch niveau, omdat men de taal niet voldoende beheerst en andere betekenissen geeft aan de verschillende woorden die worden gebruikt, dan wel op pragmatisch niveau waarbij de docent anders reageert op ouder-initiatieven dan door de ouders bedoeld. Het feit dat men elkaar niet begrijpt, lijkt grotendeels terug te voeren op het verschil in cultuur. Deze cultuur brengt andere denkkaders mee, een andere kijk op de wereld en in sommige gevallen zelfs een andere taal.
Wanneer docenten voor het overgrote deel niet-islamitisch zijn en toch aanzienlijke percentages islamitische kinderen moeten beoordelen, lijkt het niet heel vreemd dat deze de kids verkeerd beoordelen. De oplossing hiervoor vanuit ons perspectief, hoe voorspelbaar, ligt in het bij elkaar brengen van culturen binnen het onderwijs. Meer islamitische leraren dus… of gewoon integratie van Nederland, zodat denkkaders weer eens beter op elkaar aansluiten en we elkaar wel weer begrijpen…
Tot zo ver even de gewone-wereld vanuit een informatiekundig perspectief 
February 28th, 2007 
altijd weer leuk hoe alles verklaard kan worden vanuit je eigen perspectief. Verklaren is leuk natuurlijk, echter de weg ernaar toe is natuurlijk veel interessanter.
Poef, een stel islamitische leraren erin ploffen klinkt natuurlijk simpel, maar daar zitten weer andere haken en ogen aan.
Integratie van de nederlanders is ook een goed streven (and about time!), maar helaas helaas niet iedereen is opeens een kosmopoliet.
Misschien is het beter de leraren bewust te maken van vooroordelen en de andere cultuur in sommige gevallen. E.g. je gaf zelf al aan in een discussie dat het voor zou komen dat de leraren de leerlingen beoordelen op inzet gezien over een tijdspanne en dat deze leerlingen zich alleen te pletter werken op het moment dat het moet, daardoor handhaven deze leerlingen standaard een lager niveau in inzet, maar dat verandert opeens wanneer het echt moet. Misschien moeten we eens kijken naar het inzetten van meer ‘moet’ momenten? Of misschien gewoon accepteren zoals het is: er wordt gewerkt als het moet, er wordt minder gewerkt wanneer het niet moet. Voor dat laatste vind ik ook wel wat te zeggen.
Ah gelukkig, ik had een beetje het vermoeden dat mijn hersenspinsels niet helemaal aankwamen
Leraren geven inderdaad aan dat ze die kids al hun hele schoolcarriere ‘monitoren’ en dat het lager uitslaan van het advies daarop is gebaseerd. Échter, in principe hoeft dat natuurlijk niets te zeggen. Het kan zijn dat de leraren een structurele misvatting maken en Marokkaanse en Turkse kinderen dus ook structureel lager inschatten, terwijl het eigenlijke niveau van de kinderen aantoont.
Luhmann zou zeggen: het sociale systeem waar de leraren omgeving van zijn, laat zich niet veranderen door invloeden van buitenaf.
Oftewel: de leraren denken het bij het juiste eind te hebben en zijn in eerste instantie niet van plan daarin te veranderen.