Op Amsterdamse scholen bleek vorige week dat Marokkaanse en Turkse kinderen die in de Cito-toets meer dan 534 punten scoren, vaker een lager schooladvies krijgen dan autochtone leerlingen. Deze ‘onderadvisering’ is bij hen respectievelijk 41 en 44 procent, terwijl maar 28 procent van de Nederlandse leerlingen lager wordt ingedeeld dan hun Cito-score aanraadt.
Waar ligt dit nu precies aan? Vanuit een informatie-perspectief is het ‘verschil’ dat dit probleem doet drijven. Verschil in groepen, begrip, denkkaders en cultuur. Het eigen (voor docenten voornamelijk Nederlandse, niet islamitische) en het andere lijken hierbij een grote rol te spelen.
Bekeken vanuit de drie communicatie lagen gebruikt bij Semiotics bestaan verschillen tussen ouders en docent al snel. Is het niet op syntactisch niveau, omdat men simpelweg een andere taal spreekt, of op semantisch niveau, omdat men de taal niet voldoende beheerst en andere betekenissen geeft aan de verschillende woorden die worden gebruikt, dan wel op pragmatisch niveau waarbij de docent anders reageert op ouder-initiatieven dan door de ouders bedoeld. Het feit dat men elkaar niet begrijpt, lijkt grotendeels terug te voeren op het verschil in cultuur. Deze cultuur brengt andere denkkaders mee, een andere kijk op de wereld en in sommige gevallen zelfs een andere taal.
Wanneer docenten voor het overgrote deel niet-islamitisch zijn en toch aanzienlijke percentages islamitische kinderen moeten beoordelen, lijkt het niet heel vreemd dat deze de kids verkeerd beoordelen. De oplossing hiervoor vanuit ons perspectief, hoe voorspelbaar, ligt in het bij elkaar brengen van culturen binnen het onderwijs. Meer islamitische leraren dus… of gewoon integratie van Nederland, zodat denkkaders weer eens beter op elkaar aansluiten en we elkaar wel weer begrijpen…
Tot zo ver even de gewone-wereld vanuit een informatiekundig perspectief 
February 28th, 2007 
No comments yet.