Deze morgen stond er in Metro een artikel over de wijze waarop kinderen op chatsites worden geronseld om seks te hebben met oudere mannen. Een metro verslaggeefster deed zich voor als ‘Kelly1995′, een meisje van twaalf jaar die op verschillende chatsites binnen een mum van tijd allerlei oneerbare voorstellen werd gedaan. In reactie hierop reageerde Mirjam Assink van chatten.nl dat ze het probleem erkennen, maar dat het voor hun technische gezien simpelweg onmogelijk is om hier iets aan te doen. Ook Stephanie Dekker van tmf.nl geeft aan er weinig aan te kunnen doen aangezien ze ‘onmogelijk alle privechats, waar deze gesprekken plaatsvinden, kunnen controleren‘.
In het beschermen van jonge kinderen tegen online pedofielen, is het dus de rigiditeit van de gebruikte software die de bottleneck vormt. Chatsites zien technisch gezien de mogelijkheid simpelweg niet om hier iets aan te doen, hoewel ze verbazend genoeg ooit mogelijkheden te over zagen om een dergelijke chatsite op te zetten. Het is dus niet alleen de rigiditeit van de software die hier een rol speelt. De mensen achter de software zijn zelf rigide en wederom blijkt dat IT slechts een middel is. Programmeren is leven in ‘the land of plenty‘; vrijwel alles is mogelijk. Het is dus verbasend hoe deze chatsites zich verschuilen achter het onvermogen van hun IT.
Het tegengaan van dergelijk online misbruik blijft echter een lastig verhaal. Want hoewel technisch gezien je bepaalde onderwerpen kunt vermijden of personen kunt verbannen van je site, zul je nooit precies weten wie er achter de pc zit en dus met wie je eigenlijk in gesprek bent. Voor sommigen biedt dit mogelijkheden, die lang niet altijd op misbruik hoeven te duiden, en voor anderen vormt dit een bedreiging. Een pleidooi voor het koppelen van online en offline identiteiten voor dergelijk initiatieven (via bijvoorbeeld DigiD) is snel gemaakt, maar dan moeten we ons ook beseffen dat we niet alleen bedreigingen inperken, maar ook mogelijkheden wegnemen. En of dat is wat we moeten willen…
Enerzijds mee eens, anderzijds had je van mij je discussie wel wat mogen aandikken door iets concreter in te gaan op de ‘hoe-vraag’. Je stelling dat programmeurs in het land van overvloed leven lijkt wel waar, maar zie maar hoeveel moeite het nog kost om spam uit je inbox te houden.
In zekere zin heb je te maken met menselijke (intelligente dus) ’sex-spammers’, die jonge slachtoffers zoeken om te bespelen. DigiD klinkt leuk, maar toevallig gister nog postte ik nog een bericht over identiteitsfraude - waarbij DigiD niet helemaal buiten schot blijft.
Ik mis de rol van de ouder hier nog altijd in. De chatsites krijgen er wel van langs, maar de ouders verbreden hun internetverbinding, slepen de webcams aan en de obstinate dochter is lekker onder de pannen. Opvoeden blijft een kunst, net als weten wat je grut uitspookt.
Tenslotte zou dit ondertussen onderdeel van de sexuele voorlichting kunnen zijn, die zowel door ouders als de middelbare school gegeven wordt:
- Eerst naar links kijken, dan naar rechts, dan weer naar links - voor je oversteekt.
- Niet met vreemde mensen praten en geen snoepjes aan nemen.
- Niet in het donker alleen naar huis fietsen
- Begint iemand over sex meld het dan direct aan pap of mam.
Ofzo
Enfin, worden de chatsites ingeperkt, vinden de viespeuken wel weer andere manieren om slachtoffers te vinden. Begin bij de wortel - en zorg dat een slachtoffer geen slachtoffer meer is…
De beperking van een blogpost: ze mogen niet te lang zijn. Vandaar de ruimtes voor de discussie.
Natuurlijk heb je gelijk dat het niet stopt met het beperken alleen en spelen ouders een grote rol. Wat dat betreft is het online net als in de echte wereld, leer kinderen wat wel en niet mag, ook online; en controleer dat ook.
Maar hetzelfde geldt voor preventie: offline wordt preventie ook tegen gegaan door omstanders wanneer ze horen dat een man van 40 sexueel getinte uitspraken doet richting een kind van 10. Waarom dat dan ook niet online.
Verder vraag ik me af of je vergelijking met SPAM opgaat. Spam wordt over het algemeen verstuurd door bots, met het doel zo veel mogelijk hits te verkrijgen. Hier gaat het veel meer om interactie en betekenisgeving, waardoor een persoonlijke aanwezig noodzakelijk is. Maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe precies, is meer een ‘gevoel’
Mijn spamvergelijking ging typisch alleen om aan te geven dat het filteren van ongewenste content een uitdaging is - op z’n minst Een pedo is over het algemeen inderdaad een stuk snuggerder dan een spammailtje
Feitelijk zeg je dat er toezicht moet zijn op plekken waar kinderen en volwassen mengen - zodat dit soort ongewenst gedrag heel snel gezien wordt.
Oftewel: geen prive-chats meer voor de kids?
Kan werken, al moet je voor MSN weer even iets anders bedenken.
Enfin, blijft een combinatie van factoren
Ondanks je verweer dat een blogpost kort moet zijn (maak mezelf vaak genoeg schuldig aan tegenovergestelde) gaat ‘t korte dus soms ten koste van de discussie
“Ondanks je verweer dat een blogpost kort moet zijn (maak mezelf vaak genoeg schuldig aan tegenovergestelde) gaat ‘t korte dus soms ten koste van de discussie :)”
“Mijn spamvergelijking ging typisch alleen om aan te geven dat het filteren van ongewenste content een uitdaging is - op z’n minst Een pedo is over het algemeen inderdaad een stuk snuggerder dan een spammailtje :P”
Daar heb je op zich gelijk in, maar je zou kunnen zeggen dat in aantal, de pedo’s het niet halen bij de spammails en dat precies dat aspect maakt in mijn ogen dat ze te bestrijden zijn. Dus de bounded capacity van mensen zeg maar.
Ik denk dat er zeker verantwoordelijkheid ligt bij de ouders. Misschien kan je stellen, dat het ook de verantwoordelijkheid van de ouders is, om zich goed te laten informeren over de mogelijkheden en risico’s van de online wereld, voordat ze zichzelf, en hun kinderen, in de online wereld storten.
Maar de discussie over een ‘Internet-bewijs’ is denk ik een andere wat dat betreft.
Misschien werkt de analogie van pretparken wel. Daar hebben zowel de ouders, als de medewerkers verantwoordelijkheid over de kinderen. Je kan niet alles dicht gaan zitten gooien, zonder dat er wetten zijn. Er is altijd wel een opportunist die dan een website/pretpark met grote gevaren opent.
De oplossing is dus, hoe flauw het ook klinkt: (1) De ouders zouden beter geïnformeerd moeten zijn over Internetgebruik, (2) De overheid moet regelgeving maken, (3) De exploitanten moeten zich buigen over technologische mogelijkheden/innovaties.
Nigel wijst me net op een mooi voorbeeld van waar je je kinderen niet wilt hebben: in Second Life. Voor je het weet doe je dingen waarvan je als kind niet eens wist dat het kon of de bedoeling was.
Vraag is natuurlijk of dit opzettelijk zo is geprogrammeerd of het de vindingrijkheid is van ‘bewoners’ van Second Life? En moet er wat tegen worden gedaan?
mooi discussies over second life trouwens. want virtuele seks is niet per definitie seks. ook weet je niet of het kind ook een kind is.
en is seks met een onschuldige AI wel erg (die AI is feitelijk gezien ook niet volwassen?) of is het ook erg om seks met dieren te hebben in second life?
en dat kan je doortrekken naar andere vormen van criminaliteit in second life, zoals moord, diefstal, oplichting, verkeersongelukken etc.
virtueel recht staat nog in de kinderschoenen, en ik zie daar ook nog voorlopig geen oplossing voor.
March 20th, 2007 
Hi Mark
Enerzijds mee eens, anderzijds had je van mij je discussie wel wat mogen aandikken door iets concreter in te gaan op de ‘hoe-vraag’. Je stelling dat programmeurs in het land van overvloed leven lijkt wel waar, maar zie maar hoeveel moeite het nog kost om spam uit je inbox te houden.
In zekere zin heb je te maken met menselijke (intelligente dus) ’sex-spammers’, die jonge slachtoffers zoeken om te bespelen. DigiD klinkt leuk, maar toevallig gister nog postte ik nog een bericht over identiteitsfraude - waarbij DigiD niet helemaal buiten schot blijft.
Ik mis de rol van de ouder hier nog altijd in. De chatsites krijgen er wel van langs, maar de ouders verbreden hun internetverbinding, slepen de webcams aan en de obstinate dochter is lekker onder de pannen. Opvoeden blijft een kunst, net als weten wat je grut uitspookt.
Tenslotte zou dit ondertussen onderdeel van de sexuele voorlichting kunnen zijn, die zowel door ouders als de middelbare school gegeven wordt:
- Eerst naar links kijken, dan naar rechts, dan weer naar links - voor je oversteekt.
- Niet met vreemde mensen praten en geen snoepjes aan nemen.
- Niet in het donker alleen naar huis fietsen
- Begint iemand over sex meld het dan direct aan pap of mam.
Ofzo
Enfin, worden de chatsites ingeperkt, vinden de viespeuken wel weer andere manieren om slachtoffers te vinden. Begin bij de wortel - en zorg dat een slachtoffer geen slachtoffer meer is…
De beperking van een blogpost: ze mogen niet te lang zijn. Vandaar de ruimtes voor de discussie.
Natuurlijk heb je gelijk dat het niet stopt met het beperken alleen en spelen ouders een grote rol. Wat dat betreft is het online net als in de echte wereld, leer kinderen wat wel en niet mag, ook online; en controleer dat ook.
Maar hetzelfde geldt voor preventie: offline wordt preventie ook tegen gegaan door omstanders wanneer ze horen dat een man van 40 sexueel getinte uitspraken doet richting een kind van 10. Waarom dat dan ook niet online.
Verder vraag ik me af of je vergelijking met SPAM opgaat. Spam wordt over het algemeen verstuurd door bots, met het doel zo veel mogelijk hits te verkrijgen. Hier gaat het veel meer om interactie en betekenisgeving, waardoor een persoonlijke aanwezig noodzakelijk is. Maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe precies, is meer een ‘gevoel’
Mijn spamvergelijking ging typisch alleen om aan te geven dat het filteren van ongewenste content een uitdaging is - op z’n minst
Een pedo is over het algemeen inderdaad een stuk snuggerder dan een spammailtje 
Feitelijk zeg je dat er toezicht moet zijn op plekken waar kinderen en volwassen mengen - zodat dit soort ongewenst gedrag heel snel gezien wordt.
Oftewel: geen prive-chats meer voor de kids?
Kan werken, al moet je voor MSN weer even iets anders bedenken.
Enfin, blijft een combinatie van factoren
Ondanks je verweer dat een blogpost kort moet zijn (maak mezelf vaak genoeg schuldig aan tegenovergestelde) gaat ‘t korte dus soms ten koste van de discussie
“Ondanks je verweer dat een blogpost kort moet zijn (maak mezelf vaak genoeg schuldig aan tegenovergestelde) gaat ‘t korte dus soms ten koste van de discussie :)”
Discussie genoeg lijkt me
hoewel..
“Mijn spamvergelijking ging typisch alleen om aan te geven dat het filteren van ongewenste content een uitdaging is - op z’n minst
Een pedo is over het algemeen inderdaad een stuk snuggerder dan een spammailtje :P”
Daar heb je op zich gelijk in, maar je zou kunnen zeggen dat in aantal, de pedo’s het niet halen bij de spammails en dat precies dat aspect maakt in mijn ogen dat ze te bestrijden zijn. Dus de bounded capacity van mensen zeg maar.
Ik denk dat er zeker verantwoordelijkheid ligt bij de ouders. Misschien kan je stellen, dat het ook de verantwoordelijkheid van de ouders is, om zich goed te laten informeren over de mogelijkheden en risico’s van de online wereld, voordat ze zichzelf, en hun kinderen, in de online wereld storten.
Maar de discussie over een ‘Internet-bewijs’ is denk ik een andere wat dat betreft.
Misschien werkt de analogie van pretparken wel. Daar hebben zowel de ouders, als de medewerkers verantwoordelijkheid over de kinderen. Je kan niet alles dicht gaan zitten gooien, zonder dat er wetten zijn. Er is altijd wel een opportunist die dan een website/pretpark met grote gevaren opent.
De oplossing is dus, hoe flauw het ook klinkt: (1) De ouders zouden beter geïnformeerd moeten zijn over Internetgebruik, (2) De overheid moet regelgeving maken, (3) De exploitanten moeten zich buigen over technologische mogelijkheden/innovaties.
Nigel wijst me net op een mooi voorbeeld van waar je je kinderen niet wilt hebben: in Second Life. Voor je het weet doe je dingen waarvan je als kind niet eens wist dat het kon of de bedoeling was.
Vraag is natuurlijk of dit opzettelijk zo is geprogrammeerd of het de vindingrijkheid is van ‘bewoners’ van Second Life? En moet er wat tegen worden gedaan?
mooi discussies over second life trouwens. want virtuele seks is niet per definitie seks. ook weet je niet of het kind ook een kind is.
en is seks met een onschuldige AI wel erg (die AI is feitelijk gezien ook niet volwassen?) of is het ook erg om seks met dieren te hebben in second life?
en dat kan je doortrekken naar andere vormen van criminaliteit in second life, zoals moord, diefstal, oplichting, verkeersongelukken etc.
virtueel recht staat nog in de kinderschoenen, en ik zie daar ook nog voorlopig geen oplossing voor.
Second Life is de explicitatie van hoe de wereld eruit zou zien wanneer we de regels die online gelden toepassen in onze wereld…
In de metro van vandaag staat te lezen dat preventie en weren van kinderlokkers inderdaad geen prioriteit heeft voor tmf.nl.