KnowledgeCafe

Vrijdag stond er een stukje op Nigel’s blog over de integriteit van de blog-o-sphere. Hij stelde dat de scheiding tussen reclame, sponsoring en content steeds vager wordt en dat het vager worden invloed heeft op de wijze waarop wij naar content kijken. Content die komt uit een post over Vista, waarbij je weet dat iemand een laptop inclusief Vista van Microsoft heeft gekregen, is heel anders dan wanneer iemand oprecht enthousiast over een OS is.

De voorbeelden die Nigel geeft, zijn zeer terecht voorbeelden waarbij het niet al te duidelijk is waar de scheiding tussen interger handelen en gesponserde diensten precies ligt. En ongeacht of deze mensen voor zichzelf het gevoel hebben al dan niet integer te handelen, je moet de schijn niet willen wekken dat je dat niet doet.

Met name bij de discussie over Frank’s WoW-moment op de Cebit rondom Hans‘ Easybook, twijfel ik. Aan de ene kant denk ik: ach, dat zijn twee mannen die genieten van een nieuw stukje techniek. Who cares, dat het niet een echte innovatie is. De andere kant van mijn gevoel zegt: dit zaakje stinkt. De één heeft de ander meegenomen op kosten van de organisatie waar hij voor werkt; zodat er zo veel mogelijk exposure komt voor een nieuw product van die organisatie. En précies deze interpretatie behoort niet in me op te komen.

MarkC wees me op een blogpost van Seth die, net als Nigel exact de vinger op de zere plek legde. Volgens hem helpen blogs bij het vertel van een écht verhaal, zonder filters, zonder poespas, gewoon recht uit het hart! Authenticiteit is waar het om draait in de longtail wereld. Geen dubbele agenda’s en geen achterliggende opdrachtgevers. Het is niet voor niets dat Time Magazine ‘You‘ als person of the year aanwijst.