KnowledgeCafe

Gister las ik een column op Emerce over bluecasting, het verspreiden van reclame via bluetooth. Nu wil ik niet direct ingaan op de discussie die focus was van het schrijven op emerce, namelijk SPAM, dat is wat mij betreft voer voor juristen. Waar ik me over verwonderde toen ik het las is het volgende. Beeld je eens je reguliere werkdag in. Je staat ’s ochtends op. Bij je ontbijt heb je de televisie even aangezet, zodat je, tussen de reclame blokken door, nog snel even wat nieuws meekrijgt over wat er in de wereld gebeurd. Vervolgens sta je bij de bushalte te wachten op de bus en je aandacht wordt getrokken door een abri met knalkleuren, die zegt dat je wat kan winnen als je de bluetooth functie van je telefoon aanzet. In de bus pak je een spits die je, ook weer tussen de advertentie blokken door, vertelt hoe de wereld er gister uitzag en wat voor sudoku er vandaag weer in staat. En vervolgens op je werk lees je met een goeie kop koffie nog even de laatste online-nieuwtjes op emerce, alwaar een popup je vraagt een enquête in te vullen.

Het doet mij een beetje denken een de basisschool, waar je als aanvoerder van het samen te stellen team, iemand van je klasgenoten moest kiezen die bij je team mocht. ‘KIES MIJ, KIES MIJ!!’ riepen ze allemaal. Op de basisschool was dat nog leuk en gaf het je het gevoel dat jij het verschil kon maken tussen winnen en verliezen. Maar tegenwoordig heb ik dat gevoel niet meer. Ik heb meer het gevoel dat ik over een Turkse bazaar loop en alle verkopers mij naar binnen willen trekken, met als resultaat dat aan het eind van de dag m’n armen tien centimeter langer zijn…

De essentie van de column op emerce zit hem mij in de staart: ” Dus bluecastaanbieders: bedenk iets waardoor het publiek het niet als hinderlijk ervaart en/of zelf kan kiezen”. En dan niet zo zeer in relatie tot spam maar in een veel algemener strekking. We gaan toch met z’n allen van een aanbod gestuurde naar een vraaggedreven markt, waarom acteren we daar dan niet op? Waarom moet reclame nog altijd zo prominent in ons leven aanwezig zijn, vragend om aandacht in plaats van het aanbieden van mogelijkheden? We worden toch zelfsturend?