Sinds een week lees ik weer eens af en toe de webpagina van Wired. Het is eindelijk weer een leuke site geworden kwam ik achter. Sinds 2006 is de website weer één geheel met het magazine, dus wellicht is daarom de nieuwsdekking weer leuk en divers.
Maargoed, wat ik nu tegenkwam was wel een heel interessante link: Life, Death and Twitter on the African Savannah. Dit artikel verwijst naar een blog van een ranger op de Mara Triangle in Afrika, die bijna elke dag wel een verslag heeft van de avonturen die hij beleeft op de Savanne. Van zieke leeuwen tot vuurgevechten met stropers, met alle gevolgen van dien.
Op de wildlife-blog wordt er bijvoorbeeld uitgelegd dat één van de rangers gewond is geraakt in zo een vuurgevecht en dat de Mara Conservancy met schulden zit door de helikoptervlucht om de gewonde naar een ziekenhuis te brengen. Je kan geld overmaken voor eeuwige roem in een volgende blog. Adverteerders spekken de kas door te adverteren op de blog en zo kan je vanaf je bureaustoel het teruglopende toerisme naar Kenia compenseren.
Dit is pas bovenop je goede doel zitten!
Bekijk de blog en de flickr albums voor mooie verhalen en plaatjes.
May 27th, 2008 
Dit is nu precies dé manier om aan MVO te doen. Sponsor iemand die in Afrika goede dingen doet voor landen/bevolkingen/dieren en zorg ervoor dat die man met dat geld goede dingen kan blijven doen.
Typisch gevalletje van middelman eruit en direct volgen van reallife action. Geweldig. Weinig blijft er aan de strijkstok hangen. Vraag is natuurlijk of die man het niet in z’n zak steekt. Maar dat risico zal er altijd wel zijn. Zou dat hoger of lager zijn dan met grote organisaties?
Hoi Mark N, als ontwikkelingswerker ben ik altijd allergisch voor het strijkstok verhaal (wat erg resistent is!!). Ik doneer zelf juist liever via organisaties, omdat ik weet dat zij expertise hebben ontwikkeld en langjarige partner relaties hebben met goede organisaties daar. heel anders dan middelman eruit, omdat de organisaties geen geld verdienen.
Wel denk ik dat de trend is tot directere relaties (zoals kiva.org) en dat dat ook interessant is. De zelf-doe projecten zijn onlangs geevalueerd en er schort aardig wat aan sustainability van die projecten (google op lau schulpen en universiteit nijmegen)
Je kunt er allergisch van worden (en waarschijnlijk heb je nog gelijk ook), maar realiteit blijft dat de mensen die moeten geven aan die organnisaties dit verhaal maar al te goed kennen. De contacten met de plek waar je geld naartoe gaat moeten zo direct mogelijk zijn. Dan alleen blijven mensen enthousiast.
Hoi, ik denk ook dat dat een goede interessante ontwikkeling is dat er via internet meer directe contacten zijn. Ik geloof meer in en en. Dit verhaal is denk ik ook een voorbeeld van en en, kan goed dat ze ook geld van WWF ontvangen bijvoorbeeld.
Mensen zullen ook vertrouwen en toegevoegde waarde moeten (leren?) zien in professionele ontwikkelingsorganisaties die verandering op een andere niveau proberen te bewerkstellingen. Dan is de strijkstok= het salaris van een professional die goed bezig is. Dat is wel een verschil met hoe het woord strijkstok nu vaak gebruikt wordt. Nl. als weggegooid geld.
ps strijkstok kan ook betekenen geld wat daar blijft hangen aan smeergeld etc; dit gebeurt misschien net zo veel of nog meer bij de zgn. directe contacten omdat er geen kennis opgebouwd is… alleen op kleinere schaal omdat er op kleinere schaal geopereerd wordt.
He, bedankt voor dit leuke voorbeeld! http://joitskehulsebosch.blogspot.com/2008/05/blogging-to-raise-funds-for-wildlife.html
Leuke posting! We noemen het “ontwikkelingssamenwerking 2.0″ en hebben volgens hetzelfde idee de 1%CLUB opgezet. Een online marktplaats waar particulieren en bedrijven 1% van hun inkomen, expertise en tijd rechtstreeks kunnen bijdragen aan een project naar keuze.
www.1procentclub.nl