Een paar weken terug moest ik wel een beetje lachen om het nieuwsbericht dat slimme fruitvliegjes minder lang leven dan domme fruitvliegjes. Het bleek namelijk uit onderzoek dat slimme fruitvliegjes teveel energie nodig hadden voor hun denkprocessen.
Als je de analogie trekt naar organisaties, kan je dan ook niet stellen dat er in sommige situaties maar beter niet teveel nagedacht moet worden? Bij een lopende band kan ik me dat in ieder geval wel voorstellen, maar kan het ook voor hele organisaties gelden? Is innovatie, kennismanagement of leren altijd een goede investering? Of kan je situaties herkennen waarin je maar beter kan focussen op je operaties?
June 20th, 2008 
“Organizations thrive in a dynamic, uncertain world. A dependable
supply of materials, resources, and energy must be secured. Market
forces and dynamics modulate the organization’s success or failure.”
Even een quote uit ‘The Knowing Organization’ van Choo. Succes hangt volgens Choo (en waarschijnlijk niet alleen volgens hem
) af van activiteiten in de omgeving en de onderlinge afhankelijkheid tussen organisatie en omgeving. Om succes te hebben of falen te voorkomen, is het dus noodzakelijk om de belangrijke veranderingen in die omgeving te ontdekken, te interpreteren en met een goed antwoord te komen.
Helaas, voor organisaties in z’n geheel dus niet. Daarentegen blijft het in het leger vervelend, wanneer je met je meerdere in discussie gaat als Somalische vrijheidsstrijders je bestoken met spervuren.
hmm, ik zie een analogie naar Bolke z’n thesis…
Mmmm ja
Maar ja het is nu ook weer niet zo slim van die fruitvliegjes om slimmer te zijn dus zijn die slimmere fruitvliegjes dommer? Of moet je stellen dat lang leven niet het doel is van een fruitvliegje? Kan je diezelfde vraag ook stellen bij organisaties? En kan je stellen dat wanneer het doel van een organisatie bereikt is of niet meer ter zake doet en de organisatie alsnog blijft bestaan deze staat erger is dan stagnatie?