KnowledgeCafe

Communities of Practice (kortweg: CoPs) zijn groepen van mensen die bij elkaar komen om kennis te delen omtrent een bepaald onderwerp. Zij komen bij elkaar, omdat zij dezelfde interesses delen of omdat zij gelijkwaardige problemen tegenkomen in hun dagelijkse bezigheden. Mensen gaan elkaar opzoeken, gaan ideeën uitwisselen en ontwikkelen vervolgens hulpmiddelen die voor hen van belang zijn.
Lees meer »

Innovatie is vernieuwing. Vernieuwing is buiten bestaande patronen en denkwijzen denken. Paradigma’s doorbreken. Juist Communities of Practice (CoPs) zijn in staat om deze standaard denkwijzen te doorbreken doordat zij gebaseerd zijn op vrijwillige samenwerking op interessegebieden. Juist die gemeenschappelijke, dynamische en aan verandering onderhevige interessegebieden laten zich niet makkelijk vatten in hokjes, zeker niet in de formele lijnen van organisatiehiërarchieën.

Lees meer »

Laat ik dan maar even de knuppel in het hoenderhok gooien:

Met René heb ik onlangs een kort artikel geschreven over negen gouden regels voor kennismanagement 2.0. Dit artikel is deze maand gepubliceerd in het IK Magazine. Zoals het (bijna) hoort houden we de laatste regel open om door de lezers van het tijdschrift in te laten vullen. Reageren kan op de site van IKMagazine.

Uiteraard verwachten we van de slimme geesten alhier wel wat interessante reacties :-), dus voel je vrij…

Dit blog heeft de potentie iets groots te worden. Echter ik denk dat er iets mist: Elke beweging die een impact heeft gemaakt op de wereld heeft een soort icoon gehad. Nederland heeft Willem van Oranje, de USSR Stalin, Lijst Pim Fortuyn je raadt het al Pim Fortuyn, MIW heeft Ard en de fabeltjeskrant meneer de Uil. Waar is onze ‘Il Presidente’? Onze main dude?

Nu vraag ik me een aantal dingen af. Het eerste is natuurlijk wat voor soort eigenschappen zou zo een soort icoon voor knowledge cafe moeten hebben? En het tweede is als ik aan de theorie van communities of practice denk, zit leiderschap er niet echt in verwerkt. In de zijlijn wordt er wat over opgemerkt maar de modes of belonging zijn imho wat zwak op dit gebied. Zijn er aanpassingen nodig en zo ja welke dan, of waarom niet?

Op het eerste wil ik wel een voorzet doen. Doe mij maar Che Guevara. Leuke kop, charismatisch en gedreven. Hij is dood en dat is ook wel handig, zorgt dat ie de echte leiders niet in de weg staat (M&M…?). Het tweede vind ik een stuk lastiger.

In veel theorieen over de gemeenschap (society) staat het individu centraal. Daarmee zeggen we eigenlijk het kleinste onderscheidbare deeltje van een gemeenschap het individu is. Kijk bijvoorbeeld eens naar de theorie van Wenger. Hij beschrijft communities of practice in termen van participation, identity etc. Dit zijn allemaal eigenschappen van een individu. Best gek eigenlijk. Als je namelijk twee individuen naast elkaar zet, gewoon zo pats boem naast elkaar: niets anders dan dat, is dat nu een ‘gemeenschap’? Nee? Waarom niet? Zouden ze iets met elkaar moeten doen, zoiets als praten of zo? Betekent dat dan niet dat het kleinste onderscheidbare deel van een gemeenschap het verschil tussen twee individuen is en communicatie er voor nodig is dit verschil te overbruggen?

Update: Mark gaf terecht aan dat mijn nl een beetje brak was. Dit heb ik verbeterd daarnaast heb ik ook het verhaal iets lopender gemaakt.

Geen krant, of beter gezegd, weblog kan tegenwoordig gelezen worden of ergens wordt wel de term Web 2.0 gebezigd. De afgelopen jaren zijn honderden nieuwe, innovatieve webtoepassingen ontwikkeld, die allemaal één ding gemeen hebben: de focus verschuift van door uitgevers gegenereerde content naar door gebruikers gegenereerde en verzamelde content. Het web wordt overladen met diensten die de gebruikers centraal zetten: social networkingdiensten, social bookmarking, weblogs, wiki’s enzovoort. Deze ontwikkelingen zijn ook wel bekend onder de noemer Web 2.0 of social software. Door eenvoudigere ontwikkeling en nieuwe technologieën nemen deze ontwikkelingen de laatste tijd een grote vlucht.

De theorie van Communities of Practice, in oorsprong een sociale leertheorie van geestelijk vader Etienne Wenger, is een benadering van leren en kennismanagement die aansluit bij een meer sociale benadering van kennismanagement. Communities of Practice zijn groepen van mensen die vanuit een gedeelde interesse met elkaar samen werken en op een continue basis met elkaar interacteren om hun interesse en kennis op dat gebied verder uit te bouwen. Veel grote organisaties, waaronder bijvoorbeeld Shell, hebben Communities of Practice omarmd om een sociale manier van kennismanagement te faciliteren.

Lees meer »