KnowledgeCafe

Een paar weken terug moest ik wel een beetje lachen om het nieuwsbericht dat slimme fruitvliegjes minder lang leven dan domme fruitvliegjes. Het bleek namelijk uit onderzoek dat slimme fruitvliegjes teveel energie nodig hadden voor hun denkprocessen.

Als je de analogie trekt naar organisaties, kan je dan ook niet stellen dat er in sommige situaties maar beter niet teveel nagedacht moet worden? Bij een lopende band kan ik me dat in ieder geval wel voorstellen, maar kan het ook voor hele organisaties gelden? Is innovatie, kennismanagement of leren altijd een goede investering? Of kan je situaties herkennen waarin je maar beter kan focussen op je operaties?

Het gebeurt mij niet vaak, maar vandaag was er een overwinning voor de blauwe objectivisten, de pragmatisten, die alleen oog heeft voor datgene wat zij kunnen expliciteren en de rest negeren zij omdat zij er niks mee kunnen, het is onzin. Het gebruik van methodieken zoals projectmanagement of technieken als proces modelleringen zijn zeer populair aangezien ze passen bij het doelmatige, oplossingsgerichte denken zij hanteren. Opzich is hier niks mis mee, als dit niet maar niet dogmatische gebeurt, maar dit is door huidige gecreëerde omstandigheden helaas wel het geval.

Lees meer »

Al een tijdje volg ik in verband met mijn thesis de ontwikkelingen omtrent een ‘nieuwe’ theorie: het connectivisme. De theorie heeft een aantal raakvlakken met de bevindingen in mijn thesis. Deze theorie beschreven door George Siemens voorzag dat de manier waarop wij leren de laatste decennia sterk aan het veranderen is. Theorieën betreffende behaviorisme, cognitivisme en constructivisme schoten te kort in de visie van Siemens. Wanneer er naar leren word gekeken vanuit een informele, genetwerkte op technologie gebaseerde context zijn bestaande theorieën niet meer toerijkend. Ik heb een aantal stuken van George Siemens vertaald om de basis van de theorie enigzins te verduidelijken.

Lees meer »

Probeer je eens te herinneren waar je je laatste goede gesprek hebt gehad over je vakgebied. Ik denk dat de meesten zullen antwoorden in de volgorde: (1) het café, (2) bij iemand thuis, (3) op werk.
Is het niet raar dat je werkomgeving op de laatste plek komt? De auteurs van het artikel Conversation as a Core Business Process denken van wel. Ze beredeneren dat mensen beter converseren (praten, luisteren en leren) in een omgeving waarin ze zich ontspannen en comfortabel voelen.

Aangezien steeds meer organisaties claimen dat hun mensen en hun kennis datgene is waarmee ze zich kunnen differentiëren van hun concurrentie, is het vreemd dat we nog steeds onder TL-licht aan het werk zijn. Een omgeving waar we dus niet onze beste gesprekken hebben. Zo’n omgeving lijkt zelfs ouderwets, uit een tijd waar men als in een machine-organisatie werkt in een kantooromgeving.

Is het niet zo dat de Hospitality Industry nog wat kan leren aan de kenniseconomie? Hoe creëer je een omgeving, waar men graag met elkaar in discussie gaat, zonder dat men al te relekst wordt (en niet meer werkt). Zeg maar de McDonald’ s van de kenniseconomie: fast knowledge.

Kenniseconomie is de bomb. Een leven lang leren het streven. Maar waarom eigenlijk? Ik vind de argumentaties allemaal een beetje vaag: het is goed voor je, je wordt competitiever. Tuurlijk, maar ik wel eigenlijk alleen een beetje gelukkig zijn en competitiever klinkt nogal als economische bla bla. Ik mis er iets in wat verklaart dat we ook, ondanks niet economische motieven, alsnog willen leren. Of met andere woorden: wat triggert ons nu dat we willen leren? Het is een vraag die mij relevanter lijkt dan de vraag waarom we leren.

“…Waarom gehoorzaam ik dit pak melk? [..] Op dit pak melk staat een datum, die datum is verstreken en als het ware geeft dit pak melk mij de instructie: ‘Gooi mij weg.’.En onnadenkend en klakkeloos luister ik naar dat pak melk en gooi het weg…”

Lees meer »